บทที่ 548

“ก็ได้ ก็ได้ อีกไม่กี่วันฉันจะโทรหาพวกเขาให้!”

ซีน่ายิ้มอย่างอึดอัด เธอคิดในใจและเลือกที่จะตกลงกับสิ่งที่เธอคิดเป็นอันแรก และทำในสิ่งนั้นภายหลัง

ทั้งหมดรีบขึ้นไปที่ชั้นสองอย่างรวดเร็ว หลังจากที่ชมรอบ ๆ เสร็จแล้ว พวกเขาก็เลือกห้องของตัวเอง

หลังจากเลือกห้องแล้วเซเลน่าก็ชวนเฟนด์ว่า “ไปกันเถอะ ใกล้ถึงเวลาแล้ว กลับไปเก็บของกันเถอะ จะได้รีบไปกินข้าวเย็นกัน หลังจากมื้อเย็นเราพาไคลี่ไปที่สวนสาธารณะและเดินเล่นรอบ ๆ ละแวกบ้านได้”

“เป็นความคิดที่ดี! ที่นี่มีชีวิตชีวากว่าที่ที่เคยอยู่เยอะเลย!”

เฟนด์ยิ้มให้เธอ จับมือของเธอแล้วลงไปที่ชั้นหนึ่งด้วยกัน

ไม่นานเฟนด์และคนอื่น ๆ ก็กลับไปที่บ้านหลังเล็กที่ทรุดโทรมซึ่งเป็นบ้านที่พวกเขาเคยอาศัยอยู่ เก็บเสื้อผ้าและสิ่งของจำเป็น และกำลังจะย้ายเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์หลังใหม่

เซเลน่ายืนอยู่ที่สนามหน้าบ้าน สายตาของเธอมองไปยังบ้านที่ทรุดโทรมและสนามเล็ก ๆ ในบ้าน หวนนึกถึงอดีต

“ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าเราจะอาศัยอยู่ที่บ้านหลังนี้มาห้าปีแล้ว ตอนแรกฉันก็ไม่ชินกับการใช้ชีวิตในบ้านแบบนี้!”

“แต่หลังจากนั้นไม่นานฉันก็ชินกับมัน ผ่านห้าปีแล้ว… เฮ้อ ฉันรู้สึกเศร้าที่จะต้องจากไป!” เซเลน่าสะอื้นออกมาอย่างขมขื่น น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อยู่ในใจ

“เราต้องข้ามผ่านมันไป มันเป็นความผิดของผมเองที่ทำให้คุณและไคลี่ต้องทนทุกข์ทรมานมามากมายในช่วงห้าปีที่ผ่านมา จากนี้ไปผมสัญญาว่า ผมจะทำให้คุณเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก!”

เฟนด์ส่งยิ้มอบอุ่นให้เธอ เขาหันไปหาฟีโอน่าแล้วพูดว่า “แม่ครับ อีกหนึ่งเดือนจะเป็นวันเกิดของเซเลน่าใช่ไหม? ผมจะจัดงานฉลองวันเกิดให้เธอ เอาให้ทั้งเมืองตกตะลึง! มันจะเป็นวันเกิดที่ลืมไม่ลง!”