บทที่ 601

“ใครมันช่างกล้ามาตีนายน้อยของพวกเรา? วอนหาที่ตายรึไง?”

ชายวัยกลางคนพูดขึ้นมา ร่างกายของเขาอัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ มองเพียงแวบเดียว ก็รู้ได้เลยว่าเขาแข็งแรงขนาดไหน

“ฉันรู้ มันวอนหาที่ตายจริง ๆ ! เวรเอ๊ย! ไม่มีอะไรต้องกลัวหรอก ไอ้พวกที่มีอิทธิพลจากอาณาเขตกลางน่ะ!”

ชายวัยกลางคนอีกคนพูดขึ้นมา เขาเดือดดาล “พวกเราต้องสอบสวนปัญหา หาไอ้คนที่อยู่เบื้องหลังการตายของนายน้อยมาให้ได้ แล้วฆ่ามันซะ!”

แดร็คส่ายหน้า “ฉันว่า คืนนี้พวกเราออกไปจากที่นี่เงียบ ๆ ดีกว่า ที่นี่ไม่ปลอดภัยสำหรับพวกเราอีกต่อไป!”

“ทำไมล่ะ? นายท่าน เรามีทั้งบ้าน และโรงงานมากมายที่นี่ นายท่านจะบอกว่า ไม่ต้องการพวกมันอีกแล้ว อย่างงั้นเหรอ?”

หนึ่งในพวกเขาเต็มไปด้วยท่าทีที่สับสน เขาไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมนายท่านถึงตัดสินใจแบบนั้น

“ดูเหมือนว่าควิลจะอยู่กับจอมพลเซน ถ้าควิลตาย บอดี้การ์ดของเขาก็คงตายด้วยเหมือนกัน ถ้าเป็นอย่างงั้น จอมพลเซนคงโทรมาหาฉันไปแล้วล่ะ!”

แดร็คถอนหายใจ “แต่จอมพลเซนก็ยังไม่โทรมา มันหมายความว่า เขาเองก็อาจจะตายไปแล้วเช่นกัน พวกเรายั่วโมโหคนที่ไม่ควรไปซะแล้ว ในตอนนี้ อาณาเขตกลางนั้นเล็กก็จริง แต่อย่าลืมว่า มีทหารผ่านศึกมากมายได้กลับเข้ามาในเมือง แถมยังมีพันตรี และราชาแห่งสงครามอีก ที่มากไปกว่านั้นคือ มีเทพีแห่งสงครามในหมู่พวกเขาอีกด้วย!”

“แล้วไง คุณตั้งใจจะสื่อว่า พวกเราอาจจะไปยั่วโมโหพวกทหารผ่านศึกที่มีอำนาจ อย่างนั้นเหรอ? และมีโอกาสสูงที่พวกนั้นจะเป็นราชาแห่งสงครามงั้นเหรอ?”

หนึ่งในผู้อาวุโสคาดเดาขึ้นมา หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดอย่างเงียบ ๆ

แดร็คพยักหน้า “ควิลเคยพูดว่า เฟนด์เป็นคนที่รู้ความลับของราชาแห่งสงคราม และพวกเขาได้ฆ่าพี่ชายของฉัน แม็กนัส ซัทเธอร์แลนด์ ด้วยความโกรธแค้น ฉันสงสัยว่าพวกเขาจะสร้างปัญหาให้กับเฟนด์ และนั่นดึงดูดความสนใจของเหล่าราชาแห่งสงคราม ถ้ามันเป็นอย่างงั้น ก็คงช่วยอะไรไม่ได้จริง ๆ !”

ตู้ม!