บทที่ 640

“เขานี่แปลกจริง ๆ ฉันห่วงเขาแทบตาย แต่เขาดันทำราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นซะงั้น!” ชารอนเม้มปากก่อนจะเดินเข้าไปต่อคิว

“เฟนด์ มาด้วยกันสิ!” ทันย่าตามหลังเฟนด์ ก่อนจะผลักเขาให้เข้าไปต่อคิว เมื่อเธอเห็นว่าเขาทำหน้าเหมือนไม่อยากเล่น

“เอ่อ ไม่เป็นไรน่า พวกคุณเล่นกันไปเลย ผมคิดว่ามีแต่เด็กเท่านั้นแหละที่เล่น มันเด็กเกินไป!” เฟนด์ยิ้มอย่างขมขื่น เขาหมดหนทาง

“นี่ นายว่าพวกเราเด็กงั้นเหรอ?” อีวอนน์หันมากรอกตาใส่เฟนด์ “ฉันไม่สนใจหรอกนะ ไหน ๆ เราก็มาที่นี่แล้ววันนี้ อยากน้อยนายก็ต้องเล่นเครื่องเล่นทั้งหมดเป็นเพื่อนพวกเรา”

“ใช่เลย! พวกเราจะพาคุณไปสัมผัสประสบการณ์ทำตัวแบบเด็ก ๆ อย่างพวกเราวันนึง!” ทันย่าก็พูดขึ้นมาทันที

“เฟนด์ ฟังจากเสียงของคุณแล้ว เป็นไปได้จริง ๆ เหรอ ที่คุณไม่เคยไปสวนสนุกเลยสักครั้งน่ะ?” ชารอนครุ่นคิด อดไม่ได้ที่จะถาม

เฟนด์ยิ้มอย่างขมขื่น และคร่ำครวญออกมา “ใช่ ผมอยากจะมาที่นี่ตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว อย่างไรก็ตาม ครอบครัวของผมจนเกินไป ผมทำได้เพียงแค่มองคนอื่นเล่นจากด้านนอกเท่านั้น หลังจากที่ผมโตขึ้น ผมก็วุ่นอยู่กับงาน ผมเริ่มทำงานส่งอาหาร และหลังจากนั้น ผมก็ได้เป็นทหาร เพราะฉะนั้น ผมไม่เคยมาที่นี่หรอก”

“เพราะฉะนั้นนี่ก็ถูกแล้วไง คุณเติมเต็มความเสียใจในวัยเยาว์ได้แล้ว อย่างน้อยเราต้องเล่นทุกอย่าง อย่างละหนึ่งรอบ!” ชารอนพูดพร้อมยิ้มแป้น

“ว่าแต่ เฟนด์ พ่อของคุณไปไหนล่ะ? ทำไมพวกเราไม่เคยเห็นเขาเลย? ทำไมคุณไม่เคยพูดถึงเขาเลยล่ะ?” ทันย่าครุ่นคิด ก่อนจะถามออกมาด้วยความสงสัย

สีหน้าของเฟนด์ดูหมองลงเมื่อเขาได้ยินเช่นนั้น เขาพูดด้วยท่าทีเคร่งขรึม “คิดซะว่าเขาตายไปแล้วก็แล้วกัน ผมไม่มีพ่อหรอก…”

ทันย่าและอีวอนน์มองตากัน และหยุดถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ทันที พวกเธอสังเกตว่าเฟนด์ไม่เพียงแต่โมโหเวลาเขาพูดถึงพ่อเท่านั้น ดวงตาของเขา ยังฉายแววเกลียดชังออกมาอีกด้วย

พวกเธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเฟนด์ก่อนหน้านี้ อะไรทำให้เขาเกลียดพ่อของเขาได้ขนาดนี้