บทที่ 660

เฮคเตอร์คิดว่ามันคงจะเพียงพอแล้วถ้าเขายอมทำตามข้อเรียกร้องของเฟนด์ แล้วเขาคงจะปล่อยพวกเขาไป

เขาไม่คิดว่าเฟนด์จะพูดเรื่องอื่นอีก

เฟนด์มองไปรอบ ๆ และสังเกตว่าผู้ชายที่ติดตามลูก้าเมื่อวานนี้ไม่อยู่แถวนี้ เขาคิดว่าพวกเขาคงไปที่โรงพยาบาลเพื่อดูเพื่อนที่ได้รับบาดเจ็บ

“มีอะไรผิดปกติเหรอ? อย่าบอกนะว่าคุณอยากได้เงิน?” เฮคเตอร์พูดด้วยรอยยิ้มเย็นชา

“เฮ้ ฉันต้องการเงินจริง ๆ นั่นแหละ!”

เฟนด์หัวเราะ “คนของคุณเป็นหนี้ฉันห้าหมื่นเหรียญ เมื่อวานนี้พวกเขาจ่ายเงินแค่ล้านเดียวยังไม่ได้เลย ช่างน่าอับอายเสียจริง!”

“คุณเป็นคนที่เอาชนะลูก้างั้นเหรอ?”

สีหน้าของเฮคเตอร์มืดลง เขาแทบจะเป็นลมเพราะโกรธจัด เขาคิดว่าวันนี้เขาช่างโชคร้ายจริง ๆ ที่ได้เจอกับนักรบที่แข็งแกร่งและกล้าหาญเช่นนี้ เขาวางแผนที่จะทรมานคนที่ข่มขู่ลูก้าซะหน่อย เอาให้มันตาย

แต่เขาไม่คิดว่าเฟนด์จะเป็นคนคนเดียวกับคนที่ข่มขู่ลูก้าและลูกน้องของเขา ซวยซ้ำซวยซ้อนจริง ๆ พวกเขาทำให้คนคนเดียวกันโกรธถึงสองครั้ง

“ใช่แล้ว มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญเหรอ?”

เฟนด์แสยะยิ้มอย่างเย็นชา “คุณไม่เพียงแต่ต้องให้เงินฉันห้าหมื่นเหรียญเท่านั้น แต่คุณยังต้องสั่งให้ลูกน้องของคุณหยุดสร้างปัญหาให้กับน้องชายของฉันด้วย ฉันรับแค่เงินสดไม่เอาแบบอื่น!”

“คุณไม่กดดันกันเกินไปเหรอ เฟนด์?”

เฮคเตอร์แสยะยิ้มอย่างขมขื่น “คุณต้องการเงินหนึ่งล้านเหรียญ ดังนั้นลูกน้องของฉันจึงควักเงินทั้งหมดที่พวกเขามีในกระเป๋าเพื่อจ่ายให้คุณไปเก้าแสนห้าหมื่นเหรียญ คุณยังจะเอาเงินห้าหมื่นที่เหลืออีกจริง ๆ เหรอ?”

สีหน้าของเฟนด์นั้นไม่ได้สนใจอะไรเลย “ถามอะไรโง่ ๆ อย่างนั้น แค่จ่ายเงินมาตามจำนวนที่เราตกลงกันไว้”

“ก็ได้ ฉันจะถือซะว่านี่เป็นความโชคร้าย!”

สีหน้าของเฮคเตอร์แข็งกระด้างขึ้น เขาไม่พอใจ แต่เขาพยักหน้าให้กับหญิงวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขาอยู่ดี