บทที่ 671

“นายท่าน เรา... เราขอโทษ เราผิดไปแล้ว เราจะเลิกยุ่งและให้คุณอยู่กับสาวสวยคนนี้ โอเคไหม?” ชายอีกคนคุกเข่าต่อหน้าเฟนด์เมื่อได้รับความเจ็บปวด

เฟนด์ขมวดคิ้วอย่างเย็นชา “แกพูดเรื่องอะไร? ฉันคือบอดี้การ์ดของคุณทันย่านะ! แกกล้าดีได้ยังไง!”

“ช-ใช่ แน่นอน...! ผู้หญิงน่ารัก ๆ และมีเกียรติเช่นนี้ต้องเป็นคุณทันย่าแน่ ๆ ส่วนคุณก็เป็นบอดี้การ์ดที่ทรงพลัง ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงมีบอดี้การ์ดแค่เพียงคนเดียว... มีคุณคนเดียวเปรียบเหมือนมีกองทัพหลายร้อยคนเลย!” ชายคนนั้นพูดขณะตัวสั่น เขาเช็ดเหงื่อตัวเองออกจากหน้า

ถ้าสาวสวยคนที่พวกเขาตั้งใจฉวยโอกาสคือคุณทันย่าของตระกูลเดรคจริง ๆ เหล่าสมาชิกของแก๊งเขี้ยวหมาป่าจะเปล่งเสียงอะไรออกมาไม่ได้เลยหากพวกเขาโดนฆ่าตาย ตระกูลเดรคเป็นตระกูลที่โดดเด่นที่สุด แก๊งเล็ก ๆ อย่างพวกเขาไม่มีทางสู้กลับได้เลย

“นายท่าน ปล่อยพวกเราไปเถอะ ได้โปรด” ฟีลิกซ์ร้องขอ “พวกเราออกไปได้ไหมครับ?”

เฟนด์เหลือบมองพวกเขาอย่างเฉยเมย “ถ้าฉันเป็นแก ฉันก็จะดูสารรูปตัวเอง ถ้าครั้งต่อไปฉันเห็นแกทำแบบนี้อีกแกตายแน่!”

“ได้เลยครับพี่ชาย” ฟีลิกซ์พยักหน้าขอบคุณ “เราขอบคุณจริง ๆ ที่ท่านเมตตาเรา!” ฟีลิกซ์ก้มหัวลงและเดินออกไปกับพรรคพวก เขาไม่ต้องการอะไรไปมากกว่าการได้ออกจากที่นี่

อย่างไรก็ตาม… “เดี๋ยวก่อน!” เฟนด์เรียกขณะที่เขาเดินออกไปสองก้าว

"ฮะ?!" ทั้งสี่คนมองหน้ากัน ใบหน้าของพวกเขาค่อย ๆ เปลี่ยนสี พวกเขาไม่คิดว่าเฟนด์จะกลับคำพูด นี่เขากำลังจะถูกฆ่าเหรอ?

“ฉันไม่ได้อนุญาตให้พวกแกออกไปนี่ ใช่ไหม? พวกแกบอกว่าจะเลี้ยงข้าวคุณทันย่าใช่ไหม? รักษาสัญญาได้ไหมล่ะ?” เฟนด์ยิ้ม ในขณะเดียวกันทันย่าก็ลงมานั่งที่เดิม ใบหน้าแดงก่ำ เธอรู้สึกวุ่นวายใจเมื่อนึกถึงตอนที่เฟนด์โอบรอบเอว