บทที่ 673

“มาลิ้มรสชาติไวน์กันเถอะ!” ทันยันพูดด้วยรอยยิ้มขณะที่ยกแก้วไวน์ขึ้น “สุดท้ายแล้ว พวกที่เรียกตัวเองว่าแก๊งหมาป่าก็เป็นคนจ่าย ถ้าเราไม่ดื่มไวน์ที่สั่งมาทั้งหมดมันคงจะเสียไปเปล่า ๆ สั่งมาสองสามขวดแล้วด้วย!”

“เอาล่ะ” อีวอนน์พูดขึ้นขณะที่เธอยกแก้วของตัวเองขึ้น “มาเลย!” อีวอนน์ยิ้ม

ทั้งห้าคนเริ่มดื่มแอลกอฮอลล์

แม้ว่าจะยังขมขื่นเรื่องเฟนด์ แต่ชารอนก็พูดว่า “เฟนด์ ไม่เป็นไรหรอกที่คุณจะไม่ชอบฉัน แต่ต้องบอกเลยนะว่า ถ้ามันมีวันที่คุณเสียใจกับคำพูดของตัวเอง มาหาฉันได้เลย ฉันยินดีที่จะเป็นภรรยาคนที่สองและอยู่เคียงข้างคุณในทุก ๆ วัน จะไม่สร้างปัญหา และจะเข้ากับเซเลน่าให้ได้ด้วย!”

เฟนด์กระแอมในลำคอกับความกล้าหาญนี้ “อะแฮ่ม อะแฮ่ม! ชารอน คุณยังเด็กนะ ยังมีชีวิตให้ใช้อีกเยอะ คุณจะได้เจอคนที่ชอบจริง ๆ ในอนาคต ผมมั่นใจ” เขาพูดก่อนจะจิบไวน์

“ยังเด็กอยู่? ยังเด็กเนี่ยนะ?! ฉันไม่เด็กแล้ว ฉันกำลังอยู่ในวัยที่แต่งงานได้แล้วเมื่อหลายเดือนก่อน!” ชารอนเม้มปากนวลนุ่ม “คุณอายุมากกว่าฉันแค่หกหรือเจ็ดปีเองนะ ฮึ่ม!”

จู่ ๆ ก็... “ฟีลิกซ์ พวกนายทำอะไรกันอยู่ คุกเข่าเหรอ?” ชายเจ็ดถึงแปดคนเดินเข้าไปหาพวกเขาขณะที่ทานอาหารกันไปได้ครึ่งหนึ่ง

หนึ่งในนั้นมีคนผมบลอนด์ขาวซีดอยู่ พวกเขาประหลาดใจมากที่เห็นฟีลิกซ์และคนอื่น ๆ คุกเข่าอยู่บนพื้น

เมื่อได้สบตากับคนพวกนี้ ฟีลิกซ์และพรรคพวกถึงกับพูดไม่ออก รู้สึกละอายใจ

ชายคนหนึ่งที่คุกเข่าอยู่มองไวท์ตี้ ผู้ชายที่มีผมสีขาวซีด “อย่ามายุ่ง!” เขาพูดด้วยน้ำเสียงกึ่งตะโกน และส่งสัญญาณให้อีกฝั่งออกไป พวกเขาทำร้ายผู้คนที่นี่ไม่ได้