บทที่ 676

เคนพยักหน้าอย่างพอใจกับความคิดของฟลินน์ “ฮ่า ๆ! ช่างเป็นความคิดที่ดีอะไรเช่นนี้! ตอนนี้ เราก็ตบตีกระทืบมันได้เท่าที่เราต้องการ ตราบใดที่เราไม่ฆ่าเขา เราจะรอจนกว่าจะถึงวันเกิดเซเลน่าที่มันจะเสียหน้า แล้วค่อยปล่อยให้มันตายอย่างทรมาน”

“เป็นความคิดของฉันอย่างแน่นอน!” ฟลินน์ตอบ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความแค้นและดูถูกเหยียดหยาม “ฉันได้ยินมาว่าภรรยาเขาค่อนข้างดีเลยล่ะ” ฟลินน์กัดฟัน “หึ! เมื่อใดที่เขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง ฉันจะให้ภรรยามันคุกเข่าให้ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง และขอให้เธอมาขอร้องให้ฉันเล่นของเล่นกับเธอ...! ฉันจะสนุกกับการทรมานเธอทุก ๆ ทาง!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เคนก็ตะคอกขึ้นมาทันทีว่า “นี่ เกรงว่าจะไม่ได้นะ ฉันคอยดูเซเลน่ามาตลอด ห้ามเตะต้องเธอเด็ดขาด!”

แน่นอนว่าฟลินน์ไม่โอเค “เคน ฉันแค่อยากแก้แค้น ทำตามคำขอฉันไม่ได้เหรอ? ฉัน... ฉันเสียขาไปนะ...! ฉันจะไม่ได้ระบายถ้าไม่ทำอย่างนั้น!”

เคนหน้านิ่ง “ฟลินน์ ฉันอยากจะบอกนายนะว่าคนที่ทำให้นายเสียขาไปคือเฟนด์ อยากแก้แค้น ฉันก็จะช่วย พอเฟนด์ตาย การแก้แค้นก็จะสำเร็จ! เซเลน่ามาเกี่ยวอะไรด้วย? ถ้าอยากแก้แค้นก็ไปลงที่เฟนด์ไม่ใช่เซเลน่า เพราะเธออาจจะเป็นสะใภ้ของลูกพี่ลูกน้องนายก็ได้ในอนาคต!”

เขาไม่คิดว่าฟลินน์จะหัวเราะออกมา “ฮ่า ๆ! พี่สะใภ้เหรอ? นายฝันกลางวันอยู่เหรอ? นายรู้จักเซเลน่ามานานหลายปี แต่ก็ยังไม่ได้เธอแม้แต่ตอนที่เฟนด์อยู่ในกองทัพก็ตาม เรื่องนี้บอกอะไรนายได้? ผู้หญิงคนนี้ ไม่มีนายอยู่ในใจเลย ถ้าเธอชอบนายซะบ้าง นายก็คงได้เธอมาอย่างไม่มีปัญหาแล้ว!”

ฟลินน์หยุดพูดก่อนจะพูดต่อว่า “ฉันว่าเซเลน่าไม่อยากมายุ่งอะไรกับนายแม้ว่าเฟนด์จะตายไปแล้วก็ตาม เธอไม่ได้ชอบนายเลย! ถ้าเกิดว่านายแค่หลงเพ้อเจ้อไปเองล่ะ?”

แน่นอนว่าเคนโกรธกับสิ่งที่เขาพูดมา “นายน่าจะรู้ไว้นะว่าแม้ว่าเธอจะไม่แสดงความรู้สึกอะไรต่อฉัน แต่เธอก็มาทานอาหารด้วยกันเป็นครั้งคราวถ้าฉันชวนไป ฉันจึงรู้สึกว่าเราไม่ควรเป็นแค่เพื่อนที่ดีต่อกัน เข้าใจไหม?”

ฟลินน์ไม่ปล่อยมันไปขณะที่ตอบกลับ “ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็บอกมาว่าทำไมนายไม่เคยได้เธอเลย?”