บทที่ 681

“แม่พูดเรื่องอะไรน่ะ? หนูเป็นคนเลือกเอง และหนูก็ไม่เสียดายเลยสักนิด แล้วหนูจะบอกอะไรให้นะ หนูว่าเฟนด์ดีกว่านายน้อยคลาร์ก หรือนายน้อยวิลสันอะไรนั่นตั้งเยอะ!” เธอรำคาญนิสัยของแม่เต็มทีแล้ว เธอกลอกตาใส่ฟีโอน่า ก่อนจะเดินผ่านเธอเข้าไปด้านใน

“ฮึ่ม!” ฟีโอน่ามองไปที่เฟนด์ เห็นได้ชัดว่าเธอไม่พอใจ ทุกอย่างเกิดขึ้นก็เพราะว่าเฟนด์หาเลี้ยงครอบครัวไม่ได้ และคนอื่น ๆ ก็มองครอบครัวของเขาด้วยความดูถูก ถึงแม้ว่าชีวิตของพวกเขาจะดีแล้ว แต่พวกเขาก็ควรจะได้ใช้ชีวิตอย่างร่ำรวย และมีความสุขมาตั้งแต่ต้น

ฟีโอน่าเดินกระฟัดกระเฟียดเข้าไปด้านในอย่างเงียบ ๆ แอนดรูว์ยิ้มอย่างเจื่อน ๆ พลางตบไปที่ไหล่ของเฟนด์ “เฟนด์ อย่าเก็บมาใส่ใจเลย เธอก็เป็นอย่างนี้แหละ เธอไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรหรอก เธอแค่หวังว่าเซเลน่าจะมีชีวิตที่ดีก็เท่านั้น”

เฟนด์ยิ้มอย่างขมขื่น แล้วพยักหน้า “อย่าห่วงไปเลยครับพ่อ ผมจะไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง! ผมไม่สนใจตระกูลโกลด์ หรือตระกูลคลาร์กอะไรนั่นหรอกครับ!”

มุมปากของแอนดรูว์กระตุกขึ้น เขาตั้งใจจะปลอบเฟนด์ และทำให้เฟนด์ใจเย็นลง เขาไม่คิดเลยว่าเฟนด์จะตอบกลับมาด้วยความภาคภูมิใจออกมาแทน

มันทำให้แอนดรูว์ผิดหวัง เขารู้สึกว่าเฟนด์ไม่ได้อยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงมากพอ เฟนด์แข่งกับคนอื่น ๆ ไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่เขาก็ไม่ยอมรับความจริง

แดนดรูว์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเดินเข้าไปในทางเข้าของคฤหาสน์

ในที่สุด โจแอนก็เข้ามาใกล้ ๆ ลูกชายของเธอด้วยรอยยิ้มที่เรียบเฉย “ลูก อย่าไปสนใจเลย ตราบใดที่ลูกทำดีที่สุด นั่นก็พอแล้ว มนุษย์ต้องเรียนรู้ที่จะพึงพอใจ แม่ยายของลูกไม่เคยเข้าใจในสิ่งนี้ และยังเอาลูกไปเปรียบเทียบกับคนอื่นอย่างไม่หยุดหย่อน”