บทที่ 741

เฟเบียนมองไปทั่ว ๆ ห้อง เมื่อเขาเห็นลูกชายของเขา เขาก็พูดเสียงแข็งขึ้นมาทันที “ใครคือเฟนด์? กล้าดียังไงมาขวางไม่ให้ลูกชายของฉันกลับบ้าน?”

เฟนด์ไม่สะเทือนสักนิดเมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินเข้ามาหาเขา ขณะที่เขาแทงบอลลงหลุมไปได้อีกลูก เขาวางไม้คิวลงเบา ๆ ลงบนโต๊ะ แล้วพูดว่า “คุณคือหัวหน้าตระกูลเทิร์นเนอร์สินะ? ลูกชายของคุณแพ้พนันบิลเลียดหมื่นล้านเหรียญ แล้าเขาก็มีเพียงแค่ห้าพันล้านติดตัวเขาเท่านั้น เขาแพ้ และไอ้ขี้แพ้ก็ต้องจ่ายมา ผมจะไม่ปล่อยเขาไปจนกว่าเขาจะจ่ายเงินที่เหลือ ที่เขาติดผมไว้”

“ฮ่าฮ่า! ไอ้หนุ่ม นายไม่คิดว่าพนันกันตาละพันล้านจะมากไปหน่อยหรือไง?” เฟเบียนแสยะยิ้มอย่างวางมาด เขาพูดอีกว่า “นอกจากนั้นแล้ว นายเป็นคนโกหกลูกชายของฉันเองว่านายเล่นบิลเลียดไม่เป็น และเขาก็พนันเงินไปค่อนข้างมากก็เพราะแบบนั้น นายแน่ใจนะ ว่านายสมควรที่จะได้เงินหมื่นล้านเหรียญจริง ๆ น่ะ?”

เฟนด์ยักไหล่กลับไปเท่านั้น “นายท่านเทิร์นเนอร์ ผมหวังว่าคุณจะประเมินสถานการณ์ได้ก่อนจะพูดอะไรออกมานะ ผมไม่ได้โกหกลูกชายของคุณ หรือหลอกให้เขามาเล่นกับผม ผมเพิ่งจะหัดเล่นจริง ๆ นอกจากนั้นแล้วนะ ลุกชายของคุณนั่นแหละที่เป็นคนอยากพนันกับผม เขาเลยยุให้เราแข่งกัน” เฟนด์หยุด ก่อนจะพูดต่อ “ถ้าเขาไม่ได้ตั้งใจจะชนะพนันและเอาเงินไปจากผม เขาจะแพ้ได้ยังไง?”

ในตอนนี้ ชายหนุ่มข้าง ๆ เฟเบียนก็ก้าวออกมาข้างหน้า เขาพูดว่า “คุณลุง ปล่อยไอ้หนุ่มปากมากไว้ไปเถอะครับ เราไม่ควรพูดกับเขาแล้วล่ะ ให้เงินห้าร้อยล้านเขาไปดีกว่าถ้าเขาอยากได้มันมากนัก ยังไงเรากับนายน้อยเทิร์นเนอร์ก็ต้องกลับออกไปอยู่ดี ถ้าเขาไม่อยากได้”

เฟเบียนพยักหน้า “อืมม ฟังดูเข้าท่านะ แคดมัส แซนเดอร์” เขาพูด “เราทำดีกับคนแบบนี้ไม่ขึ้นหรอก”

ลีโอรู้สึกโล่งใจ เมื่อเขาได้ยินชื่อของชายคนนั้น “พี่แคดมัส? คุณคือพี่แคดดมัสใช่ไหม? ตายจริง! ผมจำพี่ไม่ได้ เราไม่ได้เจอกันมาตั้งหลายปีแล้วนี่ ผมได้ยินมาว่าพี่ไปเกณฑ์ทหาร และได้รับยศที่มีเกียรติมา ตอนนี้พี่ก็เป็นถึงจอมพล ใช่ไหม? พี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่?”