บทที่ 745

ลีโอทนความสงสัยไม่ไหว เขาถามออกมาในที่สุด “จอมพลแคดมัส เฟนด์แข็งแรงมาก ๆ หรือคุณยอมแพ้กันแน่? คุณต้องมีแรงเยอะมาก ๆ แต่คุณยังไม่ได้ใช้มัน ใช่ไหม?”

“ผมไม่เชื่อว่าคุณจะแพ้ ถ้าคุณใช้แรงทั้งหมดของคุณในตอนนั้น เขาไม่มีอะไรนอกจากแรงขี้ปะติ๋ว ใช่ไหมล่ะ?”

“ความแข็งแกร่งของเขาไม่สามารถคาดเดาได้เลย ฉันไม่มั่นใจว่าฉันจะชนะหรือเปล่า ถ้าฉันต้องสู้กับเขาจริง ๆ” แคดมัสมองไปที่ชั้นสอง ที่ ๆ โถงบิลเลียดตั้งอยู่ เขาสูบบุหรี่อีกครั้งแล้วพูดว่า “แต่ฉันเข้าใจเขานะ ฉันเข้าใจนิสัยของเขา และเข้าใจว่าทำไมเขาถึงทำแบบนั้น หลังจากที่ลูกพี่ลูกน้องของฉัน ลีโอพูด ด้วยท่าทางเหยียดหยามศักดิ์ศรีของทหารและทหารผ่านศึกแบบนั้น!”

“ไอ้ลูกชาย! กล้าดียังไงถึงพนันตาละพันล้านแบบนั้น? ทำไมถึงไม่คิดว่าทำไมเขาถึงตกลงเล่นกับลูก ทั้ง ๆ ที่มันเป็นเกมที่เสี่ยงแต่ได้ผลตอบแทนมหาศาลมาง่าย ๆ ? ไม่คิดถึงผลที่จะตามมาเลยรึไง ถ้าแพ้ขึ้นมาน่ะ?!” เฟเบียนกัดฟันแน่น มองไปที่ลูกชายของเขาด้วยความผิดหวัง

ลีโอพูดอย่างยอมแพ้ “ผมไม่คิดเลย ผมคิดว่าเขาตั้งใจทำให้ผมกลัว และคิดว่าผมจะไม่ตกลงกับข้อเสนอของเขา นอกเหนือจากนั้นแล้ว ผมไม่คิดเลยว่าผมจะแพ้สิบตารวด ด้วยทักษะของผม มันควรจะยากสำหรับเขาด้วยซ้ำที่จะชนะผม อย่างน้อยห้าตา ผมคิดว่าเงินที่ผมมีมันมากเกินพอ แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่า…”

“ช่างมันเถอะ ผู้ชายคนนี้เก่งมาก และเขาก็เป็นคนที่เราจะไปยั่วโมโหได้ คิดซะว่ามันเป็นวันแย่ ๆ ของพวกเราแล้วกัน”

เฟเบียนถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วมองไปที่นายน้อยเดรค “นายน้อยเดรค บอดี้การ์ดของนายที่แข็งแรงจริง ๆ” เขาพูด ความประหลาดใจของเขาถูกท่ายทอดออกมาเป็นคำพูด “ฉันไม่คิดเลยว่าเขาจะน่ากลัวขนาดนั้น! อย่างไรก็ตาม ฉันไม่รู้เลยว่านายจะเป็นคนซื่อสัตย์กับเพื่อนขนาดนี้ นายไล่บอดี้การ์ดที่แข็งแกร่งออกก็เพื่อลูกชายของฉัน!”

ทิโมธีแสยะยิ้ม เขาจะไล่เฟนด์ออกทำไม ถ้าเขารู้ว่าเฟนด์แข็งแรงขนาดนั้น?

ทิโมธีทำได้แค่ฝืนยิ้มเท่านั้นในสถานการณ์แบบนี้ “ฮ่าฮ่า! จะว่ายังไงดีล่ะครับ…ผมเป็นคนซื่อสัตย์มาก ๆ กับเพื่อน และผมกับนายน้อยลีโอก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ผมจะเลือกบอดี้การ์ดก่อนเพื่อนได้ยังไง? เฟนด์แข็งแรงก็จริง แต่เขาก็ไม่เคารพผม แถมยังพูดลับหลังผมอีกต่างหาก ผมเกลียดเขามาสักพักแล้ว