บทที่ 749

ทันย่าขมวดคิ้วเมื่อเจมส์บอกว่าเขาอยากให้เธอจัดการโครงการใหญ่ “เป็นไปได้ยังไง? พ่อ งั้นหนูก็ไม่มีเวลาออกไปเที่ยวเล่นแล้วสิถ้าหนูต้องดูแลเรื่องนี้ หนูยังเด็กอยู่เลย! มันดีแล้วที่ให้พี่ทิโมธีจัดการเรื่องนี้!”

“ปล่อยให้เขาจัดการต่องั้นเหรอ?” เจมส์เย้ยหยัน “ตระกูลเราจะพังลงภายในไม่กี่วันถ้าเขายังเสียเงินไปกับการพนันบิลเลียดอยู่ พ่อก็ไม่ได้อยากสนใจเรื่องนี้มากนัก แต่พ่อตรวจสอบบัญชีบริษัทของเราเมื่อหลายวันก่อน พบว่าบริษัทของเราหลายแห่งเสียเงินไปมากในช่วงหลายเดือนมานี้”

“บางโครงการถูกระงับเพราะพี่ชายของลูกไม่เซ็นเอกสารตรงเวลา และเราต้องจ่ายค่าปรับเพราะเราทำโครงการไม่เสร็จภายในเวลาที่กำหนด! เราเสียเงินไปมาก!”

ทันย่าโกรธมากเมื่อได้ยินเรื่องนี้ “เป็นไปได้ยังไง? ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง พี่ทิโมธีก็ทำตัวเหลวไหลเกินไปแล้ว!” ในที่สุดเธอก็ตระหนักได้ว่าพี่ชายของเธอเสียสติไปแล้ว และพ่อก็ไม่ได้ล้อเล่น

ทันย่าขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “แต่เซ้าท์ซิตี้ กรุ๊ปเป็นหนึ่งในบริษัทที่ใหญ่ที่สุดของตระกูลเรา พี่ทิโมธีจะต้องเสียใจแน่นอนถ้าพ่อส่งมันให้หนู!”

“ฮึ่ม!” เสียงไม่พอใจของเจมส์ดังขึ้น “ทำไมพ่อจะต้องสนใจความสุขของพี่ชายแกด้วย? เราจะปล่อยให้พี่ชายแกมาทำลายธุรกิจของตระกูลเดรคไม่ได้ จริงไหม? พ่อสังเกตดูแล้ว แม้ว่าลูกจะชอบออกไปช้อปปิ้ง แต่ลูกก็จัดการกับธุรกิจขนาดเล็กที่พ่อมอบให้ได้ดี และลูกก็หาเงินได้ค่อนข้างมากในปีนี้ ลูกก็เป็นลูกสาวของพ่อ และพ่อคงไม่เข้าข้างทิโมธีเพียงเพราะเขาเป็นลูกชายของพ่อหรอก!”

สเปคเตอร์เฟซก็พยักหน้าเห็นด้วย “มันเป็นไปตามกฎของโลก คนที่มีความสามารถก็จะได้สวมมงกุฎ คุณทันย่ามีความสามารถจริง ๆ คุณก็ควรได้รับคำชื่นชม ยังไงซะ ตระกูลเดรคก็ร่ำรวยมาก แต่เราคงจะถูกตระกูลอื่นที่มีอำนาจครอบครองในเวลาเพียงไม่กี่ปีแน่ถ้าพวกเราบริหารจัดการไม่ดี นั่นคงเป็นหายนะ!”

“ใช่!” ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วย