บทที่ 76

"ในกรณีนี้คุณก็รู้ว่าการรื้อบ้านของเรา โดยที่ไม่ให้ค่าชดเชยนั้นก็ผิดใช่ไหม?”

“คุณไม่สบายใจเกี่ยวเรื่องนี้ เลยอยากจะชดเชยให้กับเราใช่ไหม?”

เมื่อหันหน้าไปทางจอมพล เฟนด์ไม่ได้มีความกลัวหรือความกังวลใจแม้แต่น้อย เขากลับยิ้มอย่างเมินเฉย

"ถ้านี่อยู่ในสนามรบแล้วเรายังอยู่ในกองทัพ ก็คงไม่มีท่าทีแบบนี้หรอก เมื่อเห็นทหารแล้ว!" ..

ใบหน้าของเดนนิสหม่นลง “ผมไม่อยากถูกนับรวมไปกับ ห้าสิบล้านครอบครัว และครอบครัวของคุณที่จำเป็นต้องย้ายออกไป อย่างไรก็ตามไม่สามารถบอก เคน คลาร์ก ได้!”

"แปลกจัง คุณเป็นทหารที่ดีและมีชื่อเสียง แต่คุณกลับมากลัวคนอย่างเคนเหรอ? ผมไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าคุณกลัวอะไร?"

แฟนขมวดคิ้วด้วยความสับสน

"ผมไม่ได้กลัว แต่เมื่อหลายปีก่อน ก่อนที่ผมจะมาเป็นทหาร ครอบครัวของเรายากจนมาก ครั้งหนึ่งพี่สาวและผมกําลังจะอดตาย แม้ว่าเงินจะไม่มีอะไรสําหรับเขา แต่สําหรับผมมันมีความหมายมาก เพราะมันช่วยชีวิตพวกเราไว้!

“นอกเหนือจากนี้ยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง เพราะผมชอบพี่สาวของเคน ... ”

เดนนิสยิ้มอย่างหดหู่ และหลังจากที่เขาพูดจบเขาก็พูดกับเฟนด์ว่า “ตั้งแต่ผมสัญญากับเขาว่า ผมจะช่วยเขาในเรื่องนี้ ดังนั้นผมจะให้เงินคุณได้แค่สองต่อสองเท่านั้น และคุณสามารถฝากไว้กับคนอื่นก็ได้ วิธีนี้จะไม่ทำให้ผมกับเขาขุ่นเคืองกัน และในทางอ้อมผมก็ไม่บังคับให้คุณรื้อถอนบ้านของคุณ คุณลองคิดดู ในขณะที่ผมก็ได้ความสบายใจไป!”

“ฮ่า ฮ่า คุณจ่ายเพื่อความสบายใจ!”

เฟนด์หัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า “แต่ทำไม่ต้องการทำให้ภรรยาของผมนั้นมีปัญหา ในระหว่างที่ผมกำลังหาที่พักอยู่!”

เมื่อเห็นว่าเฟนด์ ยังคงปฏิเสธที่จะฟังเขา หลังจากที่เขายื่นข้อเสนอที่ยิ่งใหญ่และระบุความตั้งใจของเขาอย่างชัดเจน

ใบหน้าของเดนนิสดําลงทันที "หนุ่มน้อย คุณอย่าล้ำเส้นมากเกินไป ผมพูดกับคุณนั่นก็เพียงเพราะเราเคยฆ่าศัตรูด้วยกันในสนามรบ และคุณก็เป็นผู้ชาย คุณต้องรู้ว่า คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคุยกับผม!"

“ฮ่า ฮ่า แน่ใจเหรอ?”

เฟนด์หัวเราะทันทีหลังจากที่เขาได้ยินสิ่งนี้ “ผมกำลังจะบอกคุณ ว่าผมไม่ได้สนใจจอมพลอย่างคุณเลย!”