บทที่ 776

“คิดบ้าอะไรอยู่แม่? นายน้อยเดรคสมควรโดนแล้ว ยังไงซะ อะไรผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไป หนูว่าเฟนด์ไม่ผิด เขาช่วยหนูระบายความโกรธ เขาก็เลยไปทำร้ายบนายน้อยเดรค!”

เซเลน่าโกรธมากเมื่อได้ยินแม่พูดแบบนั้น เธอตะคอกใส่ฟีโอน่า

“แม่ก็ไม่ได้อยากให้มันเกิดขึ้นกับลูกนะ เซเลน่า แต่เขาคือตระกูลเดรค การไปแหยมด้วยก็เหมือนตายไปครึ่งตัวแล้ว!”

ฟีโอน่ากังวลจริง ๆ

“เกิดอะไรขึ้นครับแม่?”

เบ็นและแอนดรูว์เดินออกไปถามทั้งสามคน สีหน้าของพวกเขากังวลมาก

ฟีโอน่าถอนหายใจและจ้องเฟนด์ “ฉันได้ยินมาว่าญาติเราคนนี้ไปทำร้ายนายน้อยตระกูลเดรคมาน่ะสิ” เธออธิบายให้เบ็นฟัง “ไม่โกรธเหรอ? ฉันยังได้ยินมาอีกว่านายน้อยเดรคเข้าโรงพยาบาลและอาการก็ยังไม่แน่นอนเลยนะ!”

“ไม่มีทาง ไม่ใจร้อนไปหน่อยเหรอ? เราเข้าใจว่าทำไมถึงไปคุยกับเขาก่อนตั้งแต่แรก เพื่อเงินหมื่นล้านใช่ไหมล่ะ? ต่อให้พูดอย่างนั้นก็จะหมายถึงทำให้เขาขายขี้หน้าต่อหน้าทุกคน แน่นอนว่านายน้อยเดรคต้องทำกับเซเลน่าเกินไปด้วย!”

แอนดรูว์ก้าวไปข้างหน้า ขมวดคิ้ว “แต่มันไม่มากไปหน่อยเหรอที่ไปทำร้ายเขาเพราะเรื่องนั้น?” เขาพูด “พวกเขาหางานให้เธอสองคนตั้งแต่แรก แถมยังแข็งแกร่งกว่าตระกูลชนชั้นสูงบางตระกูลอีกนะ ไม่กลัวว่าตระกูลเทย์เลอร์จะถูกทำลายเหรอ?”

"ถูกต้อง!"

ฟีโอน่าแทรกขึ้นมา “ทำไมเราไม่ไล่เฟนด์ออกไปตอนนี้เลย? มันหาเรื่องตัวมันเอง ไม่ควรจะลากเราเข้ามาเกี่ยว!”

เบ็นพูดขึ้นหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “แม่ ก็เป็นเรื่องจริงที่เฟนด์โมโห แต่เขาก็ทำมันเพื่อเซเลน่า ตอนนี้เราไม่มีทางเลือกมากนัก มันเป็นอดีตไปแล้ว เราควรจะหนีไปด้วยกัน ผมว่าเจมส์ เดรคไม่ปล่อยเราไปง่าย ๆ แน่ ๆ ไม่ว่าเราจะแก้ตัวยังไง ในเมื่อลูกชายเขาถูกกระทืบ เราจะแยกจากเฟนด์ไม่ได้ คนที่เหลือก็จะไม่รอดเหมือนกัน!”

“ใช่ ทำไมไม่หนีไปด้วยกัน? มันน่าเจ็บใจที่จะต้องออกจากคฤหาสน์นี้ แต่เราเอาของมีค่าติดตัวไปก็ได้ เงินส่วนใหญ่ยังอยู่ในธนาคาร ยังไงใช้บัตรจ่ายเอาก็ได้!”