บทที่ 1004

“ตึ้ง……”

โซนสีขาวสะอาดรอบตัวค่อยๆ หายไป ภาพเบื้องหน้าเริ่มแปรเปลี่ยน หลัวซิวพบว่าตนเองกลับไปภายในตำหนักที่กว้างใหญ่แห่งนั้นอีก

“ครืด!”

บริเวณด้านหน้าอกซ้ายของเทพสงคราม กระดูกซีกหนึ่งแตกหัก แสงไฟลูกหนึ่งพุ่งออกมาจากกลางอากาศแล้วลอยอยู่ตรงหน้าของหลัวซิว

เป็นแสงสีขาวสว่างจ้าบริสุทธิ์ก้อนหนึ่ง ตรงกลางของกลุ่มแสงขาวปรากฏร่างทองไร้รูปร่างขนาดเท่าเล็บมือ

หากยึดตามคำบอกเล่าของเทพสงครามเอกภพแล้ว ร่างทองนี้คือเศษเสี้ยวของใจแห่งศุภร ดังนั้นสิ่งที่เขาได้รับมาจึงไม่ใช่ใจแห่งศุภรที่สมบูรณ์

แต่ถึงแม้ว่าจะเป็นเช่นนี้ เศษเสี้ยวนี้ก็นับว่าเป็นสิ่งที่มีมูลค่ายากที่จะประเมินได้ สามารถทำให้ผู้แข็งแกร่งราชาเทพผักใฝ่และไม่อาจลืมเลือนได้

ภายในนั้นความลึกลับของเวลาในผังกฎดั้งเดิม ใจแห่งศุภรที่สมบูรณ์ถือเป็นของล้ำค่าที่ผังกฎดั้งเดิมคลอดออกมา

ลูกแก้วความเป็นตายก็เป็นสมบัติประเภทเดียวกัน เห็นได้อย่างชัดเจนว่ามูลค่าของใจแห่งศุภรจะต้องเป็นสิ่งที่ไม่อาจประเมินค่าได้อย่งแน่นอน

เทพสงครามเอกภพสูญสลายไปอย่างไม่เหลือร่องรอย สิ่งที่ยังฝังอยู่ในใจแห่งศุภรไม่ใช่ความทรงจำ แต่เป็นความคะนึงหา

เมื่อใจแห่งศุภรได้เจ้านายใหม่ ความคะนึงหานี้ย่อมต้องรางเลือนตามไปตามทางเดิมที่มันเคยมา

ลูกแก้วความเป็นตายทำให้หลัวซิวไม่ได้รับผลกระทบจากแรงกดดันของเทพสงคราม เขาจึงรวบรวมเศษส่วนที่กระจัดกระจายของใจแห่งศุภรเข้าไว้ด้วยกันแล้วเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าของโครงกระดูกของเทพสงคราม

นี่คือกระดูกของเทพสงครามที่ไร้คู่ต่อสู้ ถือเป็นตัวเซียนระดับสูงที่ทหารเทพใช้ในการฝึกฝนให้แข็งแกร่ง แต่กลับถูกพิษกัดกร่อนจนไม่เหลือความเป็นเทพ และเหลือเพียงออร่าที่ยังคงไม่ดับสูญของเทพสงครามที่ไร้คู่ต่อสู้

“ผู้อาวุโสเทพสงคราม ขอให้เดินทางไปอย่างปลอดภัย”