บทที่ 1006

นี่คือเกราะนักยุทธ์แบบทั่วตัวแถมยังเชื่อมต่อกัน มีทั้งเกราะส่วนอก เกราะคลุมหัวใจ หมวกเกราะ เกราะมือ เกราะแขน เกราะขารวมทั้งที่หุ้มขา

เดิมทีตอนที่เทพสงครามเอกภพใส่เกราะเทพนี้เป็นสีทอง ดูสง่าน่าเกรงขาม ท่าทางน่าเคารพ

แต่เมื่อหลัวซิวโคจรกฎเป็นตาย2ระดับแล้วกลับสะท้อนแสงสีขาวดำสลับกัน ทำให้ดูทั้งแปลกตาและลึกลับ

“การโคจรพลังงานที่แตกต่างกัน ทำให้เกราะเทพแสดงพลังไม่เหมือนกันด้วย” ในใจของหลัวซิวเริ่มมีเป้าหมาย หากเป็นเช่นนี้ แม้ว่าจะใช้เกราะเทพต่อหน้าคนนอกก็จะไม่มีใครสงสัยว่านี้คือเกราะเทพของเทพสงครามเอกภพ

เขาทำตามจิตภัณฑ์เกราะเทพแนะนำ โดยใส่เกราะนักยุทธ์และเดินเข้าไปยังเส้นทางอนัตตา

“โฮ่ววว!”

เขาเพิ่งจะเดินเข้าไปยังเส้นทางอนัตตาได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงคำรามดังก้องราวกับคำรามใส่ไมค์ของอสูรดูดจิตโบราณ

ประสาทสัมผัสของหลัวซิวตึงเขม็ง ตัวสำนึกของเขารวมตัวเข้าด้วยกัน

แม้ว่าจิตภัณฑ์เกราะเทพจะบอกว่าอสูรดูดจิตโบราณไม่มีทางทำร้ายเขา แต่ทุกเรื่องย่อมมีข้อยกเว้น

เสียงคำรามของอสูรดูดจิตโบราณก้องสะท้อนครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็เป็นไปตามที่จิตภัณฑ์เกราะเทพกล่าวไว้ นั่นคือมันไม่กล้าลงมือกับเขา

ทำให้หัวใจของหลัวซิวตอนนี้รู้สึกลิงโลดขึ้นมา อสูรดูดจิตโบราณนับได้ว่าเป็นศัตรูตัวฉกาจของผู้แข็งแกร่งเทพมารเลยด้วยซ้ำ แม้ว่าในแดนเทพมารขั้นสูงก็ยังสามารถโดนความสามารถพิเศษของอสูรดูดจิตโบราณทำร้ายเอาได้

หากสามารถสยบอสูรโบราณตัวนี้และเอามาใช้ได้ จะต้องเป็นตัวช่วยที่สำคัญอย่างแน่นอน

แต่หลัวซิวก็รู้ตัวดีว่าจากพลังของเขาตอนนี้หากอยากจะเอาชนะอสูรดูดจิตโบราณตัวนี้ก็ทำได้แค่คิดเท่านั้น

หลัวซิวเดินทะลุผ่านเส้นทางอนัตตาได้อย่างไร้อุปสรรค จนออกมายังโลกด้านนอก

แดนระหว่างโลกทั้งสอง เพียงเดินผ่านก็ใช้เวลาไปถึงห้าปีแล้ว!

“โฮ่ว!”

แสงทั่วร่างของหลัวซิวสว่างไสว เกราะเทพเวหากาลหายไป เขาพุ่งทะยานขึ้นไปท้องฟ้า จากนั้นจึงหายไปกลางแผ่นดินทะเลทรายที่กว้างใหญ่อย่างรวดเร็ว

ผ่านไปครู่หนึ่ง หลัวซิวก็มาปรากฏตัวอยู่ที่เมืองเมืองหนึ่งในอาณาจักรเหนือ เมื่อได้ยินการสนทนาของเหล่าจอมยุทธ์ในเมืองก็รู้ว่าเทพมารที่ได้เข้าไปในแดนปริศนาพร้อมกันตอนนี้กลับออกมาหมดแล้ว