บทที่ 1017

ตอนนี้เรื่องราวของเทพสงครามเอกภพก็ได้หยุดเอาไว้ชั่วคราว เทพมารทั้งสามเผ่าคงจะไม่ก่อเรื่องอะไรขึ้นอีกในช่วงเวลาอันใกล้นี้ หลัวซิวรู้สึกว่าสำหรับไท่เสวียนแล้วถือเป็นโอกาสที่ดีช่วงหนึ่ง

คราวนี้เขาใช้ข้ออ้างให้แต่ละกองกำลังมาโจมตีไท่เสวียน เพื่อเตรียมที่จะกวาดเอาทรัพยากรและสมบัติจำนวนมากไป เพื่อวางรากฐานและความรู้ให้สำนักไท่เสวียนกลายเป็นแดนศักดิ์สิทธิ์

“จะว่าไปแล้วแดนศักดิ์สิทธิ์หยุนไห่ก็ล่มสลายไปเพราะข้าเช่นกัน เจ้าสามารถสร้างแดนศักดิ์สิทธิ์หยุนไห่ขึ้นมาใหม่ได้ หากเจ้าต้องการทรัพยากรข้าจะหาให้ หากเจ้าต้องการคนข้าก็จะหาให้เช่นกัน” หลัวซิวมองเหยียนซีโรว่ด้วยความรู้สึกผิด

“สร้างหยุนไห่ขึ้นมาใหม่รึ” เหยียนซีโรว่ชะงัก

“ตามที่ข้ารู้ตอนที่แดนศักดิ์สิทธิ์หยุนไห่ถูกโจมตี เผ่าปีศาจต้องการที่จะจับตัวท่าน ลูกศิษย์จำนวนมากของแดนศักดิ์สิทธิ์หยุนไห่หนีรอดจากหายนะครั้งนี้ไปได้ ด้วยฐานะธิดาเทพหยุนไห่ของเจ้า เพียงแค่เจ้าร้องขอคนพวกนั้นก็จะกลับมาแน่” หลัวซิวกล่าว

แต่หลัวซิวกลับไม่รู้ว่า เหยียนซีโรว่รู้สึกลังเลกับความคิดที่จะสร้างหยุนไห่ขึ้นมาใหม่

ธิดาเทพหยุนไห่คือผู้นำทางจิตวิญญาณของแดนศักดิ์สิทธิ์หยุนไห่ เป็นตัวแทนที่ไม่ธรรมดาทั่วไป แม้ว่าจะเป็นตำแหน่งเจ้าศักดิ์สิทธิ์แต่ก็ยังเป็นรองธิดาเทพ

หากต้องสร้างหยุนไห่ขึ้นมาใหม่ ฐานะธิดาเทพอย่างนางจะต้องจัดการเรื่องราวหลายอย่าง และยังต้องออกจากไท่เสวียนไม่ได้อยู่ใกล้ชิดกับหลัวซิวอีกต่อไป

เนื่องจากนางเคยฝึกวิชาแห่งชะตามาก่อน นางจึงเห็นชีวิตของตนเองเมื่อชาติก่อน แต่นางก็ยังไม่เคยมีความคิดที่จะออกห่างจากหลัวซิว เพียงรู้สึกว่าชาติก่อนหรือชาตินี้ รวมทั้งตัวนางในตอนนี้ได้รับการถ่ายทอดความรู้สึกมาจากเมื่อชาติก่อน

นางรู้สึกว่าหลัวซิวคล้ายกับหลี่ยู่มาก นางชอบความรู้สึกของตัวเองเวลาที่ได้อยู่ใกล้เขา แม้ว่าคนคนนี้จะไม่เคยกล่าวคำหวานซึ้งกับนางเลยแม่แต่ครั้งเดียว

สำหรับหลัวซิวแล้ว เขาคิดว่าชาติก่อนก็คือชาติก่อน ชาตินี้ก็คือชาตินี้ เรื่องราวที่ผ่านไปแล้วไม่สามารถแก้ไข้ได้ เขาสามารถควบคุมได้เพียงแค่ชาตินี้เท่านั้น

ดังนั้นเขาจึงไม่คิดว่าตนเองคือใคร เขาคือหลัวซิวไม่ใช่หลี่ยู่