บทที่ 1021

“โลกนี้ช่างกว้างใหญ่นัก ข้าไม่สามารถไปที่ใดได้งั้นหรือ?” หลัวซิววางแก้วสุราลง ร่างของเขาแผ่ซ่านความมั่นใจที่ทรงพลังและไม่มีผู้ใดเทียบได้

ผู้คนจำนวนมากที่นั่งอยู่ที่นั่นก็ยังได้รับอิทธิพลจากพลังความมั่นใจนี้ ทำให้หลายคนรู้สึกประทับใจ

“เจ้าสำนักหลัวกล่าวเช่นนี้จะมิดูเย่อหยิ่งเกินไปหรือ เทพมารในโลกพวกเขาไม่สามารถปราบปรามท่านได้หรือ? ท่านต้องรู้ไว้ ไม่ว่าท่านจะไปที่ใด ผู้แข็งแกร่งกว่ามักเป็นที่เคารพนับถือ” มหาจักรพรรดิยุทธ์แห่งตำหนักดาราขมวดคิ้วกล่าวด้วยท่าทางไม่พึงพอใจ

“เหอะๆ กล่าวได้ดี!”

หลัวซิวยิ้มขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของเขาจับจ้องไปทางมหาจักรพรรดิยุทธ์แห่งตำหนักดาราแล้วกล่าวว่า: "ผู้ที่แข็งแกร่งกว่างั้นหรือ ในความคิดของท่านแล้วนั้น ระหว่างท่านกับข้าผู้ใดเป็นที่เคารพนับถือมากกว่ากันเล่า?"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ท่าทีการแสดงออกของมหาจักรพรรดิยุทธ์แห่งตำหนักดาราก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

แม้ว่าเขาจะเป็นชายที่แข็งแกร่งในมหาจักรพรรดิยุทธ์ตอนปลาย แต่เขารู้ว่าหลัวซิวเคยต่อสู้กับจักรพรรดิหงส์ พลังการต่อสู้เกือบจะเทียบได้กับเทพมาร

เขาผู้นี้เป็นชายหนุ่มที่น่าสะพรึงกลัว ผู้ที่มีความแข็งแกร่งในแดนจักรพรรดิหลายคนซึ่งฝึกฝนมานับพันปีไม่อาจเทียบได้

“เจ้าสำนักหลัว ข้ายอมรับว่าพลังของท่านนั้นแข็งแกร่งมาก แต่ทุกอย่างล้วนมีขีดจำกัด หากล้ำเส้นเขตแดนไปคาดว่าคงจะไม่ดีนัก”

มหาจักรพรรดิยุทธ์แห่งตำหนักดารากล่าวด้วยเสียงที่ลึกล้ำว่า “เมื่อตอนที่ท่านสร้างความวุ่นวายขึ้นต่อเผ่าหงส์ ณ ป่าอู๋ถง เหยียบย่ำตำหนักอัคคีนภา เจ้าแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ทิศเห็นว่าท่านยังเด็กไม่รู้เรื่องราว การฝึกฝนยังไม่ดีพอ ดังนั้นจึงมิมีผู้ใดถือสาท่าน บัดนี้ข้าจะขอเตือนท่านสักหนึ่งประโยคว่าทางที่ดีท่านควรหยุดแต่เพียงเท่านี้”

"หยุดเพียงเท่านี้?"

หลัวซิวถือแก้วสุราอยู่ในมือ ทันใดนั้นก็หัวเราะออกมาเสียงดัง “ยอดเยี่ยมนัก หยุดแต่เพียงเท่านี้นะหรือ!”

ทันใดนั้น ดวงตาของเขาก็เปลี่ยนไปฉายแววเฉียบแหลม สายตาคู่นั่นจับจ้องไปที่มหาจักรพรรดิยุทธ์แห่งตำหนักดารา ยิ้มเยาะว่า: "เมื่อครั้งที่ข้ายังอ่อนแอในอดีต แดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายของท่านส่งผู้มีความสามารถเก่งกาจจำนวนนับไม่ถ้วนตามล่าข้า เหตุใดไม่รู้จักหยุดเล่า?"

“ท่านบอกข้าว่าในบัดนี้ผู้แข็งแกร่งล้วนเป็นผู้ที่ทุกคนนับถือ ในเมื่อบัดนี้ข้ามีความแข็งแกร่งเพียงพอ ทว่ามีพวกคนอ่อนแอที่ไม่รู้จักประมาณตนเองมักข้ามากระตุกหนวดเสือ ข้ายังจำต้องทนอยู่อีกหรือ?”