บทที่ 1032

“บูม!”

หางงูกวาดข้ามไป และดาวพราวที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางหลายสิบไมล์ก็กระเด็นออกไปแล้วชนเข้าไปในอนัตตา

ในเวลาเดียวกัน หลัวซิวได้ใช้วงล้อชีวิตแห่งเหล่าเทวเทพ ปราณสองระดับรวมกันเป็นหนึ่งกลายเป็นพลังเทพดั้งเดิม แล้วทุบมือใหญ่แสงดาวให้แตก

“เจ้าศักดิ์สิทธิ์จักรภพ เจ้าได้โจมตีจากระยะไกลหลายร้อยไมล์เพื่อจะฆ่าข้าด้วยวิธีนี้ เป็นการดูถูกดูแคลนเกินไปแล้ว” หลัวซิวเยาะเย้ย

การโจมตีสองครั้งของ เจ้าศักดิ์สิทธิ์จักรภพต่างได้รับการแก้ไข อนัตตาที่ฉีกขาดหายเป็นปกติอย่างรวดเร็ว และทุกอย่างกลับสู่ความสงบ

ภายในตำหนักดารานภา เจ้าศักดิ์สิทธิ์จักรภพส่งเสียงเย็น สีหน้าขรึมเป็นอย่างมาก

เขาคาดไม่ถึงว่าให้งูมรณาจิ่วหยินจะอยู่กับหลัวซิว จะเห็นได้ว่าการตายของผู้เฒ่าจงเยว่ มีส่วนเกี่ยวข้องกับงูตัวใหญ่ตัวนี้

สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่านั้นก็คือ หลัวซิวสามารถทำลายมือแสงดาวของเขาเองได้จริง ๆ จะเห็นได้ว่าชายคนนี้เติบโตมาเล็กน้อยแล้วและความแข็งแกร่งของเขาเหนือกว่าแดนมหาจักรพรรดิยุทธ์ทั่วไป

“ฝึกฝนประมาณ 40 ปี เขาก็ได้มาถึงจุดนี้แล้ว ถ้าเขาปล่อยให้เขาเติบโตต่อไป ข้าเกรงว่าข้าเองก็อาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา”

สีหน้าของเจ้าศักดิ์สิทธิ์จักรภพตึงเคร่งแล้วพูดอย่างลับ ๆ ว่า “มีแปดเก้าส่วนที่เทวทูตจื่อเยียนได้เสียชีวิตอยู่ในห้วงกาลแดนของเทพสงครามเอกภพแล้ว แม้ว่าข้าจะจัดการกับงูมรณาจิ่วหยิน ข้าก็ไม่จำเป็นต้องกลัวอะไร”

“อย่างไรก็ตาม งูมรณาจิ่วหยินเป็นภูตน้ำที่ฝึกตนมาเป็นเทพมารที่สำเร็จ บวกกับหลัวซิว ด้วยความแข็งแกร่งข นี้องข้า อาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขา ดูเหมือนว่าจะต้องหารือกับอีกสามคนและกำจัดหายนะให้หมดสิ้น”

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เจ้าศักดิ์สิทธิ์จักรภพยืนขึ้น เดินออกจากตำหนักดารานภา จะไปสำนักดำเหลืองในอาณาจักรเหนือก่อน

“เจ้าศักดิ์สิทธิ์จักรภพผยองมากจริงๆ เขาต้องการฆ่าข้าจากระยะห่างล้านไมล์?” เมื่อเห็นรัศมีของ เจ้าศักดิ์สิทธิ์จักรภพกลับไป หลัวซิวก็เย้ยหยัน

อย่างไรก็ตาม เขารู้ว่า เจ้าศักดิ์สิทธิ์จักรภพไม่รู้ว่างูมรณาจิ่วหยินอยู่ที่นี่ด้วย ไม่เช่นนั้นเขาจะไม่โจมตีข้ามล้านไมล์เช่นนี้ แต่จะมาที่นี่ด้วยร่างแท้ของเขา