บทที่ 1050

“ผู้อาวุโสจื่อเยียน” หลัวซิวก้าวไปข้างหน้าคารวะ

งูมรณาจิ่วหยินแปลงร่างเป็นมนุษย์เช่นกัน เมื่อเขาเห็น ซุ๋นหวู่หยาและ ซุ๋นซินเหลียนก็อดไม่ได้ที่จะตะลึง มันตามช่าจื่อเยียนตั้งแต่ตอนอยู่ที่โลกเสวียนเทียน และรู้จักสองคนนี้อยู่แล้ว

“องค์ชายหวู่หยา คุณหนูซินเหลียน” เขาก้าวไปข้างหน้าเพื่อคารวะ พร้อมแนะนำให้หลัวซิวรู้จัก “สองคนนี้เป็นเพื่อนของนายท่านในโลกเสวียนเทียน”

หลัวซิวรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าทั้งสองคนยังหนุ่มมาก แต่เขาก็ยังคงก้าวไปข้างหน้าแล้วคำนับ “ข้าน้อยขอคาระวะผู้อาวุโสทั้งสอง”

“หลัวซิว มรณะ เกิดอะไรขึ้น?” ช่าจื่อเยียนถามพร้อมกับขมวดคิ้ว เพราะนางรู้ดีว่าหากไม่มีการเรียกของนางเอง งูมรณาจิ่วหยินจะไม่ออกจาก เหวปีศาจมรณาอย่างง่ายดาย

“เจ้าหนุ่มหลัว เจ้ามาพูดเถอะ” งูมรณาจิ่วหยินพูดอย่างเคร่งขรึม

หลัวซิวก้าวไปข้างหน้าและเล่าเรื่องทั้งหมดออกมา รวมทั้งเรื่องที่ว่ากองกำลังต่างๆ ได้ปิดล้อมโจมตีแดนตำหนักจื่อในตอนเริ่มต้น

“ช่างกล้ามากนัก!”

ช่าจื่อเยียนโกรธจัดตามที่คาด นางมองไปที่หลิวหงเทียนด้วยสายตาเย็นชา “เจ้าแดนหลิว เจ้ามีอะไรจะพูด?”

หลิวหงเทียนยิ้มอย่างขมขื่น ในฐานะเจ้าแห่งดินแดนศักดิสิทธิ์และยังเป็นผู้แข็งแกร่งอันดับหนึ่งของเผ่าพันธุ์มนุษย์ เขาร่วมงานกับเหล่าเทพมารจากโลกาชั้นฟ้าบ่อยครั้ง และทุกสิ่งที่เขาทำนั้นขึ้นอยู่กับประโยชน์ของเผ่าพันธุ์มนุษย์ มีความลำเอียงต่อดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดอยู่บ้าง

ไม่ว่าจะเป็นกองกำลังที่ปิดล้อมโจมตีแดนตำหนักจื่อหรือเจ้าศักดิ์สิทธิ์เทพมารทั้งสามที่ตามฆ่าหลัวซิว แม้ว่าเขาจะรู้สึกว่าไม่เหมาะสม แต่เขาก็ยังยืนอยู่ข้างดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเผ่าพันธุ์มนุษย์

แต่เขารู้ดีว่าช่าจื่อเยียนโกรธจริงๆ และถึงกับเริ่มรังเกียจเขาเล็กน้อย

“เป็นแค่แดนศักดิ์สิทธิ์ของพิภพล่าง กล้าที่จะไม่เอาพี่สาวที่เป็นเทวทูตวางไว้ในสายตา ข้าว่าจับสามคนนั้นมาดึงวิญญาณออกมาแล้วทำลายจิตวิญญาณของพวกเขา ลงโทษพวกเขาอย่างหนักถึงจะถูก!” ซุ๋นซินเหลียนพูดอย่างเย็นชา

นางรู้สึกว่าพี่จื่อเยียนอยู่พิภพล่างสามหมื่นปีก็น่าเอ็นดูสงสารมากพอแล้ว มดในพิภพล่างยังกล้าที่จะไม่เชื่อฟังนาง ซึ่งทำให้นางอยากฆ่าทันที