บทที่ 1099

ลูกแก้วความเป็นตายถูกทิ้งไว้ในร่างแยกกฎชีวิตของหลัวซิว และร่างของกฎความตายได้เดินทางไปยังห้องโถง

บัดนี้พลังของไท่เสวียนได้เสร็จสิ้นลงแล้ว การต่อสู้กับตำหนักดาราแสดงให้เห็นถึงพลังการต่อสู้เทพมารขั้นสูง ซึ่งทำให้อาจารย์เทพมารในแดนศักดิ์สิทธิ์ตกตะลึง

ทันทีที่หลัวซิวปรากฏตัวในห้องโถง อาจารย์เทพมารต่างก็ลุกขึ้นพากันสรรเสริญเขาว่าเจ้าศักดิ์สิทธิ์

“นับตั้งแต่นี้ ข้าหวังว่าแดนศักดิ์สิทธิ์จะอยู่ร่วมกันอย่างสันติ พวกท่านมีข้อโต้แย้งหรือไม่?” หลัวซิวกล่าวขึ้นโดยตรงหลังจากนั่งลง

เขาไม่ได้หยิ่งผยอง เพราะเมื่อความแข็งแกร่งของเขาไปถึงระดับที่สามารถมองข้ามเทพมารได้ ความคิดของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างช้าๆ ดูเหมือนกำลังแยกตัวออกจากโลก

ขณะที่สนทนากับอาจารย์เทพมารแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์ เขาไม่มีความโกรธ นอกจากแสดงความยินดีกับไท่เสวียนที่ได้กลายเป็นแดนศักดิ์สิทธิ์แล้ว หลัวซิวไม่ได้กำหนดข้อกำหนดอื่นใดสำหรับแดนศักดิ์สิทธิ์เลย

เขากำลังจะจากไป เขาไม่ต้องการสร้างปัญหาขึ้นอีก หากว่าในแดนศักดิ์สิทธิ์มีใครคิดตุกติกละก็ ร่างแยกของเขาในไท่เสวียนก็เพียงพอแล้วที่จะปราบปรามผู้คนเหล่านี้

ไม่มีใครรู้เกี่ยวกับการจากไปของหลัวซิว แม้แต่เหยียนเยว่เอ๋อและเหยียนซีโรว่ก็คิดว่าเขายังอยู่ในไท่เสวียน

เขาเปิดช่องว่างเพื่อเข้าไปในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ และพบแท่นบูชาวาร์ฟซึ่งเป็นสิ่งที่ช่าจื่อเยียนทิ้งเอาไว้ในม้วนหยก

อันที่จริง ด้วยความแข็งแกร่งของการฝึกตนในปัจจุบัน หากเขาอยู่ในอาณาจักรล่าง เขาอยู่ยงคงกระพันในโลกนี้และครอบครองโลกได้

อย่างไรก็ตาม หลัวซิวรู้ดีว่าสภาพแวดล้อมของโลกระดับล่างนั้นถูกจำกัดไว้ บ่อเล็กมิอาจเลี้ยงมังกรได้ เขาสามารถฝึกฝนตนให้เข้าสู่แดนมหาจักรพรรดิยุทธ์ ที่นี่ แต่เขาไม่สามารถฝึกฝนตนให้เข้าสู่แดนเทพมารได้

หากเขาต้องการฝึกฝนให้เป็นเทพมาร เขาทำได้เพียงเดินทางไปยังโลกที่กว้างกว่าเท่านั้น

อายุขัยของผู้แข็งแกร่งมหาจักรพรรดิยุทธ์ที่แข็งแกร่งไม่เกิน 10,000 ปี หากเขาไม่สามารถฝึกฝนตนให้เป็นเทพมารได้หลังจากหมื่นปี ไท่เสวียนอาจไม่สามารถต้านทานการโจมตีร่วมกันของแดนศักดิ์สิทธิ์ได้