บทที่ 1114

ในตอนเริ่มต้น เขาแท้ของเขาสามารถยกระดับผลการฝึกตนของเขาแดนมหาจักรพรรดิยุทธ์ขั้น 3ได้ในคราวเดียว เพราะเขาได้รับพลังแห่งกฎหลังจากทัณฑ์นภาอัสนี

ตอนนี้ทรัพยากรทั้งหมดในมือของเขาหมดลงแล้ว แต่การฝึกฝนของเขายังคงอยู่ที่แดนมหาจักรพรรดิยุทธ์ขั้น 1

จากสิ่งนี้จะเห็นได้ว่าหลังจากถึงแดนมหาจักรพรรดิยุทธ์ การบรรลุแต่ละแดนนั้นยากเพียงใด นอกจากต้องการพรรสวรรค์แล้วการสะสมของทรัพยากรจำนวนมากก็เป็นปัจจัยที่สำคัญอย่างยิ่งเช่นกัน

มีคำกล่าวที่ว่าแดนมหาจักรพรรดิยุทธ์ เป็นแดนสูงสุดที่มนุษย์จะบรรลุถึงได้ และหากยังคงบรรลุต่อไป ก็เข้าใกล้เทพมารมากขึ้นเรื่อย ๆ ทิ้งร่างกายมนุษย์ไป

ดังนั้นบนถนนที่จะเข้าสู่เทพมาร แต่ละขั้นตอนจึงยากขึ้น

ในชาติก่อนนี้ เหตุผลที่หลี่ยู่สามารถฝึกฝนให้เป็นเทพมารเมื่ออายุยี่สิบปี ต่อมาหลัวซิวฝึกฝนร่างกลวัฏสงสาร จึงได้รู้ในภายหลังว่าหลี่ยู่เกิดมาพร้อมกับร่างกายพิเศษที่เรียกว่าร่างเทวอลวน

แม้ว่าร่างเทวอลวนไม่จำเป็นต้องฝึกฝน ก็จะดูดซับพลังจากฟ้าดินโดยอัตโนมัติ และทำความเข้าใจพลังแห่งกฎด้วยความพยายามเพียงครึ่งเดียวก็บรรลุแดนอย่างรวดเร็ว

ร่างกายพิเศษทุกประเภทที่เกิดมาตั้งแต่เกิด เช่น ร่างแห่งเสวียนหยินและร่างอสูรฟ้า เป็นร่างกายที่ค่อนข้างธรรมดา ในขณะที่ร่างเทวอลวนนั้นเรียกว่าเป็นร่างกายที่ทรงพลังที่สุดในโลก

ในแง่ของพรสวรรค์ความสามารถ แม้แต่หลัวซิองวเที่ได้รับลูกแก้วความเป็นตายก็ยังด้อยกว่าหลี่ยู่ในชาติก่อน

คราวนี้ หลัวซิววางแผนที่จะออกไปหาทรัพยากร เพราะตัวเขาเองหรือร่างกลอดีตชาติต่างต้องการทรัพยากรจึงจะเพิ่มผลการฝึกฝนได้อย่างรวดเร็ว

แม้ว่าเขาจะเป็นศิษย์ในสำนักของสำนักศักดิ์สิทธิ์เสวียนเหมิน แต่ทรัพยากรของสำนักไม่ได้ใช้ได้อย่างไร้เงื่อนไข เขาจำเป็นต้องทำอะไรบางอย่างให้กับสำนักก่อนจึงจะได้รับรางวัล

“ไม่รู้ว่าตอนนี้ เสี่ยวเจียงหมิงเป็นเช่นไรบ้างแล้ว”

ตามข้อมูลในป้ายคาดเอวระบุตัวตน หลัวซิวได้รู้ว่าผู้อาวุโสทุกคนมีตำหนักเป็นของตัวเองเป็นที่พำนักใน สำนักศักดิ์สิทธิ์เสวียนเหมิน