บทที่ 1122

“หือ?” จูเฟยเฉียวแปลกใจเล็กน้อยเช่นกัน เดิมทีเขาคิดว่าเขาสามารถเอาชนะไอ้หนุ่มคนนี้ที่เป็นแดนมหาจักรพรรดิยุทธ์ขั้น 1 ด้วยร่างกายที่แข็งแกร่งจนกระอักเลือดได้ แต่เขาคาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะถอยหลังไปเพียงสองสามก้าวเท่านั้น

จะเห็นได้ว่าแม้ว่าร่างยุทธ์ร่างเนื้อของไอ้หนุ่มคนนี้ที่มีนามสกุลหลัวแม้จะด้อยกว่าตัวเอง แต่ความแตกต่างก็ไม่ใหญ่มาก

“ไอ้หนุ่ม ความแข็งแกร่งของเจ้าทำให้ข้าประหลาดใจ แต่ก็แค่นั้นเอง เจ้าไม่สามารถรับมือกับกระบวนท่าที่สองของข้าได้!”

สีหน้าของ จูเฟยเฉียวเคร่งขรึมขึ้นอย่างกะทันหัน เก็บท่าทีเล่นๆก่อนหน้านี้ไปทันที

เมื่อครู่นี้เขาเพิ่งบอกว่าเขาจะจัดการหลัวซิวในสามกระบวนท่า ถ้าเขาทำไม่ได้ ก็คือการตบหน้าตัวเอง ดังนั้นเขาจึงจะใช้พลังทั้งหมดของเขา

“ตราเทวจันทรา!”

เห็นเพียง จูเฟยเฉียวพุ่งมาจาดอากาศ บีบผนึกพร้อมโยนผนึกใส่หลัวซิว ฝ่ามือของเขาดูเหมือนจะกลายเป็นดวงจันทร์ดวงใหญ่ที่สว่างไสว และแสงจันทร์ไหลเวียน ทำให้ผู้คนรู้สึกว่าพลังแห่งกฎในร่างกายถูกกดล็อคไว้ไม่สามารถต้านทานได้

“วิชาลับพลังอมตะ!” มีคนอุทานออกมา ตราเทวจันทรานี้เป็นหนึ่งในสี่สิบสามพลังอมตะที่เก็บไว้ในหอไตร

แม้แต่พลังอมตะที่อ่อนแอที่สุดก็ยังมีพลังมากกว่าวิชายิ่งเลิศที่สร้างโดยเทพมาร นอกเหนือจากศิษย์หลักเหล่านั้น ศิษย์ที่เคยฝึกฝนพลังอมตะในสำนักในสามารถกล่าวได้ว่าแค่ไม่กี่คนเท่านั้น

แม้ว่าอีกฝ่ายจะใช้พลังอมตะ สีหน้าหลัวซิวก็ยังสงบนิ่ง

เห็นเพียงว่าเขาเอื้อมมือไปคว้า เปลวไฟสีทองควบแน่นอยู่ในฝ่ามือของเขา พลังแห่งเพลิงจักรพรรดินภาเหลืองเผาไหม้อนัตตารอบด้านจนเป็นระลอกคลื่น

จนถึงตอนนี้ หลัวซิวได้เรียนรู้พลังอมตะมาไม่น้อย และวิวัฒนาการจากหมื่นจักรวาลไร้รูป สามารถใช้กระบวนท่าพลังอมตะทั่วไปได้อย่างง่ายดาย

“ตราเอี๊ยงอัคคี!”