บทที่ 1176

“ดูดเอาไปแล้วหรือ?”

ด้านนอกวังเซียน ผู้แข็งแกร่งจากแดนศักดิ์สิทธิ์ทุกแดนต่างมองหน้ากันและกัน กาลเวลาผ่านมายาวนานอย่างนับไม่ถ้วน ยังไม่เคยมีผู้ใดกลั้นแปรสำนักเต๋าเสวียนเทียนได้สำเร็จมาก่อน นึกไม่ถึงเลยว่ามันจะถูกคนอื่นฝืนใช้อำนาจยึดครองไปแล้วอย่างนั้นหรือ?

และสิ่งที่สำคัญที่สุดคือผู้ที่ได้ครอบครองสำนักเต๋าเสวียนเทียน เป็นผู้ที่ทุกคนที่อยู่ในที่เกิดเหตุต่างไม่ทราบประวัติความเป็นมาของเขา

“แย่แล้ว!”

และในตอนนี้เอง สีหน้าของหลัวซิวก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน หลังจากที่สำนักเต๋าเสวียนเทียนเข้ามากลางหว่างคิ้วของเขาแล้ว ประตูก็เปิดออกอย่างฉับพลัน มีพลังดูดกลืนวิญญาณที่แข็งแกร่งพรั่งพรูออกมา กลืนกินตำหนักจื่อเซียวที่ชำรุดบกพร่องไปโดยตรง

พลังที่มากมายมหาศาลนี้ปะทุออกอย่างเฉียบพลัน แทบจะทำให้ตัวหยั่งรู้ของเขาแตกสลาย ส่งผลให้เขากระอักเลือดออกมาเฮือกใหญ่

“มันได้รับบาดเจ็บแล้ว!”

“ฆ่ามันแล้วแก่งแย่งสำนักเต๋ากลับมา!”

ผู้แข็งแกร่งจากแดนต่าง ๆ เห็นหลัวซิวกระอักเลือด พวกเขาจึงบ้าคลั่งขึ้นมาภายในพริบตา พลังอมตะและอาวุธที่นับไม่ถ้วนแผ่คลุมไปทั่วทั้งแผ่นฟ้า พุ่งตรงเข้ามาทางเขาอย่างเสียงดังสะเทือนเลื่อนลั่น

“เกราะเทพเวหากาล!”

มีรัศมีเทวเปล่งประกายอยู่รอบตัวหลัวซิว ช่วงเวลาที่ได้เผชิญหน้ากับความอันตราย เขาทำได้เพียงเรียกใช้เกราะเทพอีกครั้ง พุ่งทะยานออกไปจากการโจมตีที่มากมายก่ายกองในชั่วพริบตาเดียว และบินสู่ขอบฟ้าอันไกลโพ้น

เกราะเทพเวหากาลคืออัญเทพฟ้า มากกว่านั้นคือมันถือเป็นอาวุธขั้นสูงในบรรดาอัญเทพฟ้าทั้งหมด ภายใต้การกระตุ้นเกราะเทพเวหากา เขาสัมผัสได้ถึงผลการฝึกตนที่ลดฮวบหายไปอย่างรวดเร็ว เกรงว่าคงค้ำจุนได้แค่ไม่กี่ชั่วโมง ผลการฝึกตนก็จะแห้งเหือด

ปีกเทพดาราไร้มลทิน!

เขาใช้สมบัติอีกครั้ง ความเร็วในการเคลื่อนที่พุ่งพรวดอย่างรวดเร็ว หายวับไปภายในพริบตา ความเร็วในการเคลื่อนที่ว่องไวมาก ๆ จึงทำให้ผู้แข็งแกร่งจากแดนต่าง ๆ อยู่ห่างไกลจากเขามากจนมองไม่เห็นฝุ่น

ในตำแหน่งที่ห่างออกไปไกลมาก ๆ มีลำแสงหนึ่งจมหายไปจากหว่างคิ้วของหลัวซิว ร่างกลวัฏสงสารของหลี่ยู่กลับคืนสู่ที่เดิม ผสมรวมเข้าไปในตัวหยั่งรู้ของร่างแยกความตาย

“โครมคราม…….”