บทที่ 1197

ช่าจื่อเยียนเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา“แต่จากความเข้าใจของข้าที่มีต่อหลัวซิว รวมไปถึงความประพฤติของเขาครั้นเมื่ออยู่ในโลกแสงดาว หากเป็นเรื่องที่เขาไม่มั่นใจ เขาจะไม่ลงมือกระทำง่าย ๆ”

“ท่านพี่หมายความว่า หลัวซิวอาจจะเอาชนะเทียนหวูเชวได้อย่างนั้นหรือ?”ซุ๋นซินเหลียนรู้สึกตะลึงมากจนเบิกตากว้าง

สาเหตุที่ปฏิกิริยาการตอบสนองของนางยิ่งใหญ่เช่นนี้นั้น กลับเป็นเพราะชื่อเสียงของเทียนหวูเชวโด่งดังมากไปหน่อยจริง ๆ ถึงแม้หลัวซิวจะมีพรสวรรค์และสติปัญญาที่ใกล้เคียงกับเขา แต่ผลการฝึกตนกลับอยู่ห่างจากเทียนหวูเชว 7 แดนเล็ก

……

ศึกการต่อสู้ระหว่างหลัวซิวและเทียนหวูเชวนี้ มีคนทราบเป็นจำนวนมาก แต่ผู้ที่เฝ้าติดตามกลับมีไม่เยอะมากนัก

เนื่องจากในมุมมองของคนจำนวนมากต่างคิดว่า หลัวซิวถูกกำหนดไว้แล้วว่าต้องได้ตายอยู่ในเงื้อมมือของเทียนหวูเชว ไม่มีความพะวงใด ๆ ต่อผลลัพธ์ที่ถูกกำหนดไว้แล้ว ศึกการต่อสู้ในครั้งนี้จึงยากที่จะดึงดูดความสนใจของปุถุชน

ภายในโลกแสงดาว ตั้งแต่ที่หลัวซิวบรรลุถึงแดนมหาจักรพรรดิยุทธ์ และสังหารเทพมารหลายคนในตำหนักดารานภาไปในสงครามครั้งหนึ่ง แดนศักดิ์สิทธิ์ทุก ๆ แดนจึงกลับสู่ความสงบหนึ่งช่วง

สำนักไท่เสวียนตั้งอยู่ตรงอาณาจักรใต้ มีเขาคอยปกปักรักษา สถานการณ์ทุกอย่างถูกกำหนดตายตัว เรียกได้ว่าเป็นแดนศักดิ์สิทธิ์อันดับ 1 แห่งโลกแสงดาวในปัจจุบันเลยก็ว่าได้

ร่างแยกกฎการเวียนว่ายตายเกิดลุกขึ้นมาในตำหนักวัฏสงสาร เห็นเพียงเขาอยู่ในชุดคลุมสีขาวชุดหนึ่ง หกระเหินเดินฟ้า ยืนอยู่กลางนภาสูงพลางมองลงมาทางสำนักเขา

เขาค่อย ๆ ยื่นมือข้างหนึ่งออกไป กางฝ่ามือออก หันฝ่ามือลงไปด้านล่าง ฝ่ามือที่ดูธรรมดาไม่มีอะไรพิเศษราวกับกำลังจะบดบังทั้งสำนักเขาไท่เสวียนยังไงอย่างนั้น

“โครม!”

ทันใดนั้น ก็มีรัศมีเทวที่แวววาวอย่างไร้ที่สิ้นสุดเปล่งประกายออกมาจากตัวเขา พลังแห่งกฎปริภูมิโคจร พื้นที่ที่เป็นที่ตั้งของสำนักเขาไท่เสวียนกำลังถูกบีบอัดให้เล็กลงอย่างต่อเนื่อง

ศิษย์จำนวนมากในไท่เสวียนต่างตื่นตระหนก เกาเหลียนหงและคนอื่น ๆ ก็ต่างพากันเดินออกมา แหงนหน้ามองดูท้องฟ้าด้วยใบหน้าที่สงสัย

“ข้าจักออกจากโลกแสงดาวเพื่อมุ่งหน้าตรงไปยังอีกโลกหนึ่ง ผู้ที่ยินดีไปกับข้าให้อยู่ต่อ ส่วนผู้ที่อยากอยู่ในโลกแสงดาวต่อก็สามารถจากไปได้เลย”