บทที่ 1202

ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบนแท่นประลองความเป็นความตาย ทำให้ทุกคนต่างรู้สึกช็อกต่อสิ่งที่เห็นและสิ่งที่ได้ยิน ผู้ชมนับหมื่นต่างพากันลุกขึ้นยืน ใบหน้าเต็มเปี่ยมไปด้วยสีหน้าอารมณ์ที่เหลือเชื่อ

“กำลังรบของคนดังกล่าวสามารถกดอัดคุณชายหวูเชวได้อย่างนั้นหรือ?”

เทียนหวูเชวเป็นเหมือนผู้ไร้เทียมทานในเทพนิยายในหมู่คนรุ่นใหม่ นับตั้งแต่ที่เดินบนเส้นทางการฝึกยุทธ์ เขายังไม่เคยแพ้มาก่อนแม้แต่ครั้งเดียว อำนาจบารมียิ่งใหญ่ กดอัดจนทำให้วัยรุ่นจากแดนศักดิ์สิทธิ์ต่าง ๆ ต่างหายใจไม่ออก

เขาเป็นพระเอกของยุคสมัยนี้ แต่ปัจจุบันกลับถูกชายหนุ่มที่ไม่มีชื่อเสียงอะไรคนหนึ่งยับยั้ง จึงทำให้คนรู้สึกเหลือเชื่อมาก

“โล่เต่าเสวียน!”

เทียนหวูเชวที่ยืนอยู่บนแท่นประลองตะคอกเสียงดังลั่น มีโล่อันหนึ่งบินออกมาจากหว่างคิ้วเขาอย่างกะทันหัน ต้านรับการโจมตีทั้งหมดของหลัวซิวเอาไว้

นี่คืออาวุธประเภทป้องกันชิ้นหนึ่ง มันแข็งแรงอย่างหาที่เทียบไม่ได้ ถึงแม้จะเป็นผู้แข็งแกร่งเทพมารช่วงปลาย ก็ทำลายเกราะป้องกันของมันได้ยากมาก

“ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! ……”

หลัวซิวปล่อยพลังอมตะออกไปเจ็ดพลังอย่างต่อเนื่อง ทุกพลังล้วนเป็นพลังอมตะเทพฟ้าชั้นยอด แต่กลับไม่สามารถทำลายเกราะป้องกันของโล่เต่าเสวียนได้เลย บนโล่มีเงาร่างของเต่าเสวียนตัวหนึ่งปรากฏอยู่ลาง ๆ แข็งแกร่งไม่สั่นคลอน วรยุทธ์นับหมื่นก็ทำอะไรมันไม่ได้

“เจ้าแข็งแกร่งมากเลยมิใช่หรือ? เหตุใดถึงกลายร่างเป็นเต่าในกระดองไปแล้วล่ะ?”

หลัวซิวแสยะยิ้มอย่างเยือกเย็น ย่างเท้าเดินขึ้นไปข้างหน้า มือทั้งสองข้างทำท่าประสานอิน ตราธรรมจุติมรณะหนึ่งระเบิดออกมา

ตู้ม!

พลานุภาพของตราธรรมจุติมรณะทรงพลังอย่างมาก แข็งแกร่งกว่ามหาอิทธิฤทธิ์ระดับราชาเทพเสียด้วยซ้ำ ถึงแม้จะมีเกราะป้องกันจากโล่เต่าเสวียน เทียนหวูเชวก็ถูกโจมตีจนกระเด็นออกไปอยู่ดี เกือบตกลงไปจากแท่นประลอง

แต่ทว่าต่อให้เป็นพลานุภาพของตราธรรมจุติมรณะ ก็ไม่สามารถสร้างความเสียหายให้กับเทียนหวูเชวอย่างแท้จริงได้จริง ถึงแม้เขาจะถูกโจมตีจนกระเด็นออกไป แต่กลับไม่ได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย เกราะป้องกันของโล่เต่าเสวียนแข็งแรงมาก