บทที่ 1264

“แฮะ ๆ ปีศาจงูเก้าหัวจากไปแล้ว เช่นนั้นสมบัติที่อยู่บนตัวไอ้หมอนั่นก็ตกเป็นของข้าแล้ว!”เฒ่าประหลาดตวนมู่ไม่ได้ล้มเลิกการไล่ล่าแต่อย่างใด เขาใช้เคล็ดวิชาอย่างหนึ่งทิ้งตราสัญลักษณ์ไว้บนร่างหลัวซิว ถึงแม้เขาจะหนีไปไกลถึงสุดขอบฟ้า ขอเพียงยังอยู่ภายในโลกมาร เช่นนั้นเฒ่าประหลาดตวนมู่ก็จะสัมผัสตำแหน่งที่ตั้งของเขาได้

……

“สลัดทิ้งแล้วหรือ?”

ในตำแหน่งที่ห่างออกไปไกลหลายแสนไมล์ หลัวซิวหยุดเคลื่อนที่ ภายใต้แสงอาทิตย์ที่สาดส่อง ทำให้มีแสงมันวาวที่ลึกลับล้ำค่าเป็นประกายระยิบระยับอยู่บนปีกเทพมังกรครามยักษ์

เขาพลิกฝ่ามือหยิบแหวนเก็บของที่แย่งมาได้ออกมา มีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า เมื่อมียาเซียนระดับ 2 สองร้อยเม็ดนี้แล้ว ผลการฝึกตนของเขาก็จะบรรลุถึงมหาจักรพรรดิยุทธ์ขั้น 6 โดยปริยาย

“ข้าต้องรีบเลื่อนขั้นให้บรรลุถึงแดนเทพมารให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เยว่เอ๋อร์และซีโรว่ยังอยู่ในสำนักศักดิ์สิทธิ์เสวียนเหมิน ซึ่งพวกนางอาจจะตกอยู่ในความอันตรายได้ตลอดเวลา!”

การกลายเป็นเทพมาร เป้าหมายหลักที่หลัวซิวมาโลกมารในครั้งนี้ เพื่อยกระดับผลการฝึกตนและศักยภาพของตัวเอง เขาสามารถทำทุกวิถีทางเพื่อให้บรรลุผล

ทรัพยากรที่ใช้ในการฝึกตนของเขานั้นเยอะมาก การแสวงหาโอกาสด้วยตัวเองนั้น มันไม่ต่างอะไรจากการงมเข็มในมหาสมุทร เป็นอะไรที่ทำได้ยากมาก ๆ

ถึงอย่างไรโลกาอสูรฟ้าก็มีอายุหลายปีอย่างไร้ที่สิ้นสุดแล้ว โอกาสจำนวนมากล้วนถูกผู้อื่นค้นพบไปแล้ว และวิธีที่เขาจะหาทรัพยากรที่เพียงพอต่อความต้องการของตนนั้น ก็มีเพียงการแก่งแย่ง แย่งอาหารมากจากปากเสือ!

“ในโลกแห่งการฝึกยุทธ์ ผู้แข็งแกร่งคือเจ้า ผู้อ่อนแอย่อมเป็นเหยื่อของผู้แข็งแกร่ง โดยเฉพาะโลกอย่างโลกาอสูรฟ้าที่แม้แต่ปราณทิพย์ยังเปี่ยมล้นไปด้วยความชั่วร้าย ยิ่งอรรถาธิบายกฎการมีชีวิตรอดได้อย่างถึงอกถึงใจ”

สำหรับยาเซียนระดับ 2 สองร้อยเม็ดที่แก่งแย่งมาได้ในครั้งนี้ หลัวซิวไม่ได้รู้สึกละอายใจอะไรเลยแม้แต่น้อย เพราะถึงอย่างไรจุดประสงค์ของการที่ชนเผ่าปีศาจงูเก้าหัวเอายาเซียนทั้งหมดนี้ออกมานั้น ก็เพื่อจัดการตัวเอง

“ฮ่า ๆ ไอ้เด็กเมื่อวานซืน เหตุใดเจ้าถึงไม่หนีต่อแล้วเล่า?”