บทที่ 1283

ในขณะนี้เขาไม่มีเวลาที่จะมาคิดอะไรมากมายเช่นนั้น เทพฟ้าทั้งสามคนตามหลังเขามาติด ๆ แม้จะรู้ว่าข้างหน้านั้นเป็นเหวมรณะ เขาก็ทำได้เพียงหลับตาและบุกเข้าไป ไม่อย่างนั้นละก็หากถูกเทพฟ้าสามคนตามมาทัน เขาจะต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายถึงชีวิตอย่างแน่นอน

“นั่นคืออะไร?”

หลัวซิวหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาพบว่าข้างหน้าได้ปรากฏพื้นที่สีดำสนิทขึ้นมา ในขณะเดียวกันนั้นก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของกฎความตายอันแรงกล้า

ความเร็วในการเคลื่อนไหวของปีกเทพมังกรครามยักษ์ไร้มลทินนั้นเร็วมาก ในตอนที่สายตาของเขาได้มองเห็น ก็ได้เหาะมาจนถึงบริเวณใกล้เคียงสถานที่มืดดำเป็นที่เรียบร้อย อีกเพียงไม่กี่อึดใจ ก็จะเหาะเข้าไปในสถานที่มืดดำแล้ว

สถานที่มืดดำแห่งนี้มีพื้นที่กว้างขวาง คิดจะอ้อมผ่านไป อย่างน้อยจะต้องเหาะตัวในระยะทางนับหมื่นลี้

“หรือว่าจะเป็นเหวมรณะ?” หลัวซิวขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เจ้าหนุ่ม แม้แต่เทพฟ้าเมื่อเข้าไปในเหวมรณะยังสามารถดับสูญได้โดยง่าย เจ้าเป็นเพียงแค่มหาจักรพรรดิยุทธ์ เมื่อเข้าไปแล้วจักต้องตายอย่างแน่นอน!”

บนเรือเซียนวาโย ได้มีเสียงของชายวัยกลางคนชุดเขียวดังลอยมา “หากเจ้าหยุดลงในตอนนี้ เห็นแก่หน้าหุบเขาปีศาจเก้าบางทีอาจจะไว้ชีวิตของเจ้าได้ แต่ถ้าหากเข้าไปในเหวมรณะ ไม่ต้องให้พวกข้าลงมือ เจ้าก็จะต้องตายไปโดยไม่เหลือแม้แต่โครงกระดูก”

เมื่อหลัวซิวได้ยินคำพูดเหล่านี้ก็พลันหัวเราะเยาะขึ้นมาทันที “คำพูดเหล่านี้เจ้าเอาไปหลอกคนอื่นยังพอได้ เห็นข้าเป็นเด็กสามขวบหรืออย่างไรกัน?”

ระหว่างที่กล่าวนั้น หรือซิวไม่ได้มีท่าทีว่าจะลดความเร็วลงเลยสักนิด และพุ่งเข้าไปในเหวมรณะภายในชั่วพริบตา

วินาทีที่เข้าไปในเขตพื้นที่อันมืดดำ หลัวซิวก็พลันสัมผัสได้ถึงกระแสพลังอันน่าสะพรึ่งกลัวที่แผ่ซ่านไปอย่างงไร้ขอบเขต แรงดึงดูดอันแรงกล้าได้ก่อเกิดขึ้นมาบนร่างกาย ทำให้ร่างของเขาหล่นตกลงไปในความมืดอย่างไม่อาจควบคุมได้

นี่ ก็คือเหวมรณะนั่นเอง ไม่มีผู้ใดรู้เลยว่าหุบเหวแห่งนี้นั้นลึกเพียงใด ในประวัติศาสตร์โลกอสูรฟ้าก็มีเพียงผู้แข็งแกร่งระดับจ้าวนภาเท่านั้นที่สามารถสำรวจลงไปลึกถึงระดับสองหมื่นลี้ได้ แต่นั่นก็ยังห่างจากก้นเหวอยู่อีกมากนัก