บทที่ 1361

“ข้าอยากเข้าไปในฐานหยินหยางบัดนี้เลยขอรับ ต้องขอรบกวนผู้อาวุโสอนุมัติด้วยนะขอรับ”หลัวซิวกล่าว

ผู้อาวุโสหวูพยักหน้า ก่อนจะใช้นิ้วชี้ไปทางค่ายวาร์ปค่ายหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล“หลังจากที่เจ้าเข้าไปในค่ายกลแล้ว จะถูกส่งต่อไปยังทางเข้าของฐานหยินหยาง หลังผ่านไปหนึ่งเดือน บัญชาหยินหยางจะส่งตัวเจ้ากลับมา”

หลัวซิวกล่าวขอบคุณหนึ่งคำ ก่อนจะมุ่งหน้าตรงไปทางค่ายวาร์ปหลังทำท่าคารวะ

“หมอนั่นจะไปบัดนี้เลยหรือ? มันไม่คิดจะรอดูผลประเมินของศิษย์พี่หยุนหน่อยเลยหรือ?”

“หึ มันน่าจะรู้ล่ะมั้งว่าผลการประเมินของศิษย์พี่หยุนจื่อซูต้องดีกว่ามันแน่นอน หากอยู่ต่อจะรู้สึกขายหน้า จึงหนีไปก่อน”

“......”

เหล่าวัยรุ่นผู้มีความฉลาดเป็นเลิศต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ โดยเฉพาะเหล่าศิษย์สนิทสายผู้อาวุโส แต่ละคนยิ่งปากร้ายมาก ๆ พูดเหน็บแนมอย่างไม่หยุดหย่อน

แต่ทว่าคำพูดทั้งหมดนี้ล้วนเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาหลัวซิว เป้าหมายของเขาคือแสวงหาจุดสูงสุดของโลกยุทธ์ เหตุใดถึงต้องให้ค่าคำพูดผู้อื่นด้วย?

“พวกยู่หวูฉิวและเซียวจื่อเจี้ยนยังรอข้าอยู่นอกแดนเบญจธาตุ ซือถูเจิ้งเจี้ยนไม่เจอร่องรอยของข้าและหุบเขาปีศาจเก้า ซึ่งเขามีโอกาสไปพาลใส่สำนักศักดิ์สิทธิ์เสวียนเหมินในโลกเสวียนเทียนสูงมาก”

หลัวซิวคิดเช่นนี้ในใจ การคงอยู่ของซือถูเจิ้งเจี้ยนเหมือนดั่งภูเขาลูกใหญ่ที่กดทับอยู่บนบ่าเขา ทำให้เขาจำเป็นต้องคว้าทุกวินาทีไว้แน่น ๆ เพื่อมายกระดับผลการฝึกตนและศักยภาพของตัวเอง

ครั้นเมื่ออยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดของเหวมรณะ ซือถูเจิ้งเจี้ยนก็ทราบแล้วว่าเขามาจากโลกเสวียนเทียน เนื่องจากในบทสนทนาของทั้งสองกล่าวถึงการล่มสลายของสำนักเทียนช่า ฝ่ายตรงข้ามกำหนดอย่างชัดเจนแล้วว่าเขาเป็นกากแดนของสำนักเทียนช่า

เฟิ่งหวูซินเป็นผู้ที่เดาความคิดแผนการเขาไม่ได้เลย ด้วยเหตุนี้หัวใจของหลัวซิวจึงไม่ได้อยู่ที่สำนักศักดิ์สิทธิ์เสวียนเหมิน แต่ทว่าในสำนักศักดิ์สิทธิ์เสวียนเหมินยังมีญาติพี่น้องและสหายของเขาอยู่ เขาจึงนิ่งดูดายไม่ได้

“ในระยะเวลาหนึ่งเดือนต่อจากนี้ ข้าต้องกลั่นแปรวิญญาณมรณะในสำนักเต๋าเสวียนเทียนให้ได้ และต้องกลั่นแปรกมลโลกาเปิด​​จุดลมปราณบนร่างกายออก เวลาที่เหลือให้ข้ามีไม่มากแล้ว!”

คิดเช่นนี้ในใจ จากนั้นเงาร่างหลัวซิวก็หายวับไปในค่ายวาร์ป