บทที่ 139 เจอหยกแขวนเดือนเสี้ยวอีกครั้ง

สาวผมแดงนั่นรู้สึกว่าสายตาชายผู้นี้จับจ้องที่หน้าอกตน สายตางดงามพลันแล่นปลายประกายตาเย็นเยียบ

“บังอาจ กล้าไร้มารยาทต่อหน้าคุณหนูของเรา?” ด้านข้างที่นั่งสาวน้อยคนนั้น ชายร่างใหญ่กำยำคนหนึ่งตะคอกดังขึ้น

หลัวซิวได้สติกลับมา และรู้ว่าการกระทำของตนเมื่อครู่ดูเสียมารยาทไปหน่อย

ในตอนที่เขากำลังจะขอโทษออกมา ชายร่างใหญ่ที่ตะคอกเมื่อครู่กลับก้าวเท้าออกมา และยื่นนิ้วมือออกมาสองนิ้วจะจิ้มเข้าตาเขา

สีหน้าหลัวซิวขรึมลงทันที เขาเพียงแต่เหม่อลอยมองไปนิดหน่อย อีกฝ่ายกลับคิดจะแทงตาเขาบอดเลยรึ?

หลัวซิวเข้าใจมานานแล้วว่าโลกนี้ไร้เหตุผลสิ้นดี มีเพียงฝีมือเท่านั้นที่จะสามารถมีสิทธิ์พูดได้

นี่คือโลกของผู้แข็งแกร่ง!

ดังนั้นตอนนิ้วของชายร่างแกร่งจะทิ่มตาตน หลัวซิวไม่พูดพร่ำทำเพลงสะบัดฝ่ามือใส่ทันที

“เพี๊ยะ!”

เสียงตบหน้าดังสนั่นกลางห้องโถง ชายร่างใหญ่นั่นเหมือนไม่คิดว่าหลัวซิวจะลงมือ หรือเขาอาจจะคิดแล้ว แต่อีกฝ่ายลงมือเร็วเกินไป จนเขาไม่ทันได้สติ

โดนหลัวซิวสะบัดฝ่ามือเข้าไป ร่างชายร่างใหญ่หมุนคว้างกลางอากาศหลายครั้งก่อนจะล้มลงพื้น ใบหน้าด้านหนึ่งบวมปูดขึ้นมา เป็นรอยฝ่ามือสีแดงม่วงก่ำ

ในห้องโถง มีทั้งหมดสิบสามคน ในพริบตาที่หลัวซิวลงมือ หลายคนชักกระบี่ออกจากฝัก สีหน้ากัดเขี้ยวเคี้ยวฟัน

“หาเรื่องตาย!” ชายร่างใหญ่ที่โดนตบอายจัดจนเป็นโกรธ แผ่ซ่านประกายปราณแท้ออกมาทั้งตัว แผ่ซ่านรังสีพรสวรรค์ขั้นสาม

“แค่พรสวรรค์ขั้นสามเท่านั้น กล้าไร้มารยาทกับข้า?”

หลัวซิวแค่นเสียงหึ ก้าวเท้าออกไป และสะบัดไปอีกฝ่ามือหนึ่ง

เขารู้ดีถึงโลกในตอนนี้ ยิ่งเจ้าแข็งแกร่ง คนอื่นยิ่งกลัวเจ้า หากเจ้ามีเมตตายอมอ่อนข้อให้ผู้อื่น ผู้อื่นกลับรู้สึกว่าเจ้าอ่อนแอรังแกได้ง่าย

การลงมือของหลัวซิวเร็วแค่ไหนกัน? ชายร่างใหญ่พึ่งโกรธจัด ก็โดนตบอีกครั้ง ร่างกายหมุนคว้างลอยออกไป

คนอื่นในห้องโถงพากันกรูเข้ามา กลับเห็นสาวผมแดงที่นั่งเป็นประธานอยู่ยกมือขึ้นปราม คนอื่นจึงไม่ได้ทำอะไร

ชายร่างใหญ่ที่โดนตบติดกันสองครั้งก็รู้ตัวละว่า ชายหนุ่มชุดดำเบื้องหน้าตนเก่งกาจกว่าตนมากนัก แต่สายตาที่เขาเพ่งมองหลัวซิวกลับเต็มไปด้วยความโกรธจัด

สาวน้อยชุดแดงมองจากที่สูง จ้องมองหลัวซิวด้วยสายตาไม่พอใจ พูดเย็นเยียบว่า “คุณชายท่านนี้ลำพองตนนัก ไม่เห็นพรสวรรค์ขั้นสามในสายตาเลยรึ?”

ระหว่างที่สาวผมแดงพูดคำนี้ รวมถึงชายชุดขาวที่เป็นพรสวรรค์ขั้นเจ็ด ก็มีอีกสามรังสีพุ่งขึ้นมาในห้องโถง ในนั้นมีสองคนเป็นพรสวรรค์ขั้นเจ็ด และมีคนหนึ่งเป็นถึงพรสวรรค์ขั้นแปด!

ในบรรดาสิบสามคนของห้องโถง รวมถึงสาวผมแดง ตบะสี่คนนี้สูงที่สุด อีกเก้าคนที่เหลือ มีพรสวรรค์ขั้นหนึ่งถึงสามเจ็ดคน พรสวรรค์ขั้นสี่หนึ่งคน

มีเพียงตบะของสาวผมแดงเท่านั้นที่หลัวซิวมองไม่ออก นางดูราวกับมีสมบัติบางอย่างปกปิดรังสีอยู่

“ใช่แล้วอย่างไร?” หลัวซิวพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย สำหรับเขาแล้ว ต่ำกว่าปรมาจารย์ฝึกจิตล้วนแต่ยากจะเป็นคู่ต่อสู้ได้ สำหรับเขาแล้วพรสวรรค์ขั้นสามเรียกได้ว่าไม่คณามือตนเลย

“โอหังนักเจ้าหนู!”

จอมยุทธ์ที่เป็นระดับพรสวรรค์ขั้นสามสองคนได้ยินดังนั้นตะคอกดัง พลางกระโดดพุ่งสูง ตรงไปหาหลัวซิว

สำหรับการลงมือของสองคนนี้ สาวผมแดงมีสีหน้าเรียบเฉย และไม่ได้ออกเสียงห้ามปราม

หลัวซิวไม่ได้ชักกระบี่ การฝึกวิชาวัชรยักษ์ครองร่าง ทำให้ร่างเนื้อของเขายิ่งเปรียบเทียบได้กับนักยุทธ์ของชั้นกลาง

แทบจะในพริบตาเดียวกัน เขายื่นนิ้วออกไปสองนิ้ว ประกายไฟทมิฬสีดำผสานกันกลายเป็นรังสีกระบี่ ยิงออกจากปลายนิ้ว