บทที่ 1396

ภายใต้พลังผลการฝึกตนที่ถูกควบคุมเอาไว้ด้วยกฎพิภพ ฮู้ซึ่งเป็นสมบัติที่ใช้ได้เพียงครั้งเดียวประเภทนี้ กลับไม่ได้รับผลกระทบจากกฎเหล่านี้

เพลิงไฟอันน่าสยดสยองเผาผลาญทุกสรรพสิ่ง แสงประกายเจิดจ้าปะทุขึ้นมา เพราะว่าในเวลานี้ผลการฝึกตนของซือถูเจิ้งเจี้ยนถูกควบคุม ไม่สามารถควบคุมพลังของฮู้ได้อย่างแม่นยำ ดังนั้นนอกจากหลัวซิวแล้ว แม้แต่ตัวของเขาเองก็จมลงอยู่ภายในรัศมีการโจมตีของเปลวเพลิงด้วย

สำหรับทุกสิ่งนี้ ซือถูเจิ้งเจี้ยนได้มีการเตรียมตัวเองไว้ก่อนแล้ว พลิกมือบดขยี้ฮู้ชิ้นหนึ่ง ปรากฏเป็นม่านดินสีเหลืองครอบตัวของเขาไว้

ฮู้ทั้งสองชิ้นต่างเป็นระดับเทพระดับเจ็ด หนึ่งชิ้นคือโจมตีธาตุไฟ อีกชิ้นคือธาตุดินการคุ้มกัน

หลัวซิวมีแผนของตนเอง ต้องการจะอาศัยการควบคุมของกฎพิภพเพื่อสังหารซือถูเจิ้งเจี้ยน แต่ซือถูเจิ้งเจี้ยนก็มีวิธีการของตนที่แอบซ่อนไว้เช่นกัน นำออกมาใช้ในในช่วงเวลาสำคัญ พลิกสถานการณ์ในสนามรบ

แต่ว่าเทพฮู้ระดับเจ็ดจำเป็นต้องใช้ผลการฝึกตนของเทพฟ้าช่วงปลายจึงจะสามารถขับเคลื่อนพลังได้ ผลการฝึกตนของซือถูเจิ้งเจี้ยนถูกกฎพิภพกดเอาไว้ ถึงแม้จะสามารถฝืนบดขยี้มให้ฮู้ทำงานได้ แต่กลับไม่สามารถหลอมรวมพลังงานกฎเพลิงอัคคีของฮู้ขึ้นมาได้ เพราะฉะนั้น หากพลังงานแผ่กระจายไปทั่วพื้นที่สองหมื่นลี้ อำนาจของมันจะลดลงอย่างมหาศาล

ร่างของหลัวซิวมีเกราะเทพเวหากาลคุ้มกัน ภายใต้การแผดเผาของพลังกฎเพลิงอัคคี เกราะเทพถูดแผดเผาจนเป็นสีแดง ราวกับเหล็กที่ถูกหลอมก็มิปาน ทำให้ร่างเนื้อที่ซ่อนอยู่ภายใต้เกราะเทพเกิดเสียงดังเปราะแปะขึ้นมา

ความเจ็บปวดแสนสาหัสโจมตีความคิดและจิตวิญญาณของหลัวซิว เขากัดฟันจนแทบจะแตกอยู่แล้ว ฝืนยืนหยัดไม่ให้ล้มลง

เขาคาดไม่ถึงว่าในช่วงเวลาวิกฤติครั้งสุดท้ายนี้ ซือถูเจิ้งเจี้ยนจะยังมีวิธีการเช่นนี้อยู่

“รับความตายไปซะ!”

ท่ามกลางเปลวเพลิงที่แผดเผา ซือถูเจิ้งเจี้ยนใช้ฮู้ธาตุดินป้องกันตัว ถือกระบี่ปีศาจในมือฟาดมาทางหลัวซิวอีกครั้ง

หลัวซิวไอออกมาเป็นเลือดสด หลังจากถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงทุกหนทุกแห่ง เขาขยับปีกเทพมังกรครามยักษ์ ไม่ได้เลือกที่จะสู้ต่อกับซือถูเจิ้งเจี้ยน แต่กลับหมุนตัวบินหนีออกไป

เขาได้ฝืนจนถึงวินาทีสุดท้ายแล้ว สติก็เริ่มพร่ามัว ดูเหมือนว่าจะสามารถว่าจะตกอยู่ในสภาวะไร้สติได้ทุกเมื่อ

“ไอ้สัตว์เดรัจฉาน ข้าจะดูว่าเจ้ายังจะหนีไปได้ถึงเมื่อใด” ซือถูเจิ้งเจี้ยนส่งเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งตามมาทางด้านหลัง