บทที่ 1403

“ฮ่า ๆ ฆ่า ฆ่าพวกมันทิ้งให้หมด สำนักศักดิ์สิทธิ์เสวียนเหมินจะต้องไม่มีอยู่อีกต่อไป!” จ้าวนภาไร้เจตสิกหัวเราะเสียงดังลั่น เขามองลงไปยัง สำนักศักดิ์สิทธิ์เสวียนเหมินที่สภาพน่าเวทนายิ่ง สายตาเผยความโหดร้ายขึ้นมา

“จ้าวศักดิ์สิทธิ์! ……”

ผู้อาวุโสไท่ซ่างท่านหนึ่งเงยหน้าตระโกนเสียงดัง ค่ายใหญ่ได้พังทลายไปแล้ว ในตอนนี้หากยังไม่หนีออกไปอีก บางทีอาจจะหนีไม่พ้นแล้วด้วย

“โครมคราม……”

อนัตตารแยกออกในทันที เรือรบสีดำทะมึนลำหนึ่งลงมายังพื้นที่ว่างเหนือสำนักศักดิ์สิทธิ์เสวียนเหมิน

“ไปกับข้า!”

เฟิ่งหวูซินได้สูญเสียความอดทนไปแล้ว เขาลงมือฝืนบังคับ หมายจะบังคับให้ช่าจื่อเยียนไปกับเขา แม้แต่เหยียนเยว่เอ๋อร์และเหยียนซีโรว่ก็คิดว่าจะพาติดไปด้วย เพราะว่าหากหลัวซิวโชคดีไม่ตายด้วยน้ำมือของซือถูเจิ้งเจี้ยน ตราบใดที่ยังมีตัวประกันสองคนอยู่ในมือ เขาอาจจะสามารถใช้สิ่งนี้เพื่อบีบบังคับหลัวซิว ได้รับความลับของบนตัวของเขา รวมถึงสมบัติเทพสงครามชิ้นนั้นที่แม้แต่ผู้แข็งแกร่งราชาเทพก็ยังต้องการครอบครอง

“ต็อก!”

เสียงกลองดังขึ้น คลื่นเสียงหลอมรวมเป็นเส้นหนึ่ง แทงทะลุตัวหยั่งรู้ของเฟิ่งหวูซิน

“นั่นใคร?”

เฟิ่งหวูซินหน้าถอดสี สำนักเต๋าเสวียนเทียนนำออกมา ดูดกลืนโจมตีวิญญาณนี้เข้าไป

ซวบ!

ภายในตำหนักวัฏสงสารปรากฏร่างร่างหนึ่ง นั่นก็คือปีศาจยักษ์ยู่หวูฉิว

หลัวซิวมอบม้วนหยกม้วนหนึ่งให้เขา ด้านในเขียนภาพเอาไว้มีช่าจื่อเยียน เสี่ยวเจียงหมิง เหยียนซีโรว่ เหยียนเยว่เอ๋อร์และคนอื่น ๆ เป็นบุคคลสำคัญที่จำเป็นต้องปกป้องเอาไว้เป็นลำดับแรก

ปีศาจยักษ์ขับเคลื่อนเรือรบเพิ่งจะมาถึง ตัวสำนึกก็พลันตรึงตำแหน่งของคนเหล่านี้ไว้ รับรู้ได้ว่ามีคนกำลังจะลงมือกับพวกนาง จึงได้กระตุ้นเจิ้นเทียนกู่ในทันที ลงมือต่อเฟิ่งหวูซิน

“ข้าคือเพื่อนของหลัวซิว เขาไหว้วานให้ข้ามาปกป้องพวกเจ้า” ยู่หวูฉิวใช้ตัวสำนึกส่งเสียงไปยังพวกช่าจื่อเยียนและเหยียนเยว่เอ๋อร์