บทที่ 1499

เห็นเพียงในช่วงเวลาที่ร่างกลวัฏสงสารที่สองโบกมือทีหนึ่ง ค่ายสังหารระดับ 6 ก็ถูกจัดวางเสร็จเรียบร้อยแล้ว เทพฟ้าขั้น 7 คนหนึ่งที่พุ่งตรงเข้ามาในถ้ำก่อนเป็นคนแรกยังไม่ทันตอบสนองกลับมาได้ ก็ถูกพลานุภาพของค่ายสังหารครอบคลุมเอาไว้ ร่างกายถูกบดขยี้จนแตกละเอียดเป็นฝุ่นผง ภายใต้พลานุภาพของค่ายสังหารแม้กระทั่งช่องจิตก็สลายเป็นฝุ่น

“ตู้ม!”

เทพฟ้าเจ้านภาสิบกว่าคนที่อยู่ด้านหลังลงมือโจมตีพร้อมกัน ค่ายสังหารระดับ 6 จึงแตกสลายในทันที ก่อนที่ลำแสงทั้งหลายจะบินเข้าไปเข่นฆ่ากับร่างกลวัฏสงสารทั้งสอง

สุดท้ายแล้วศักยภาพของร่างกลก็แตกต่างจากร่างแท้มาก ๆ อยู่ดี เมื่อเผชิญหน้ากับเทพฟ้าเจ้านภานับสิบ ก็ต้านทานไม่ไหวด้วยซ้ำ ทำได้เพียงถดถอยกลับไปอย่างต่อเนื่อง

“การบรรลุของร่างแท้ถึงช่วงเวลาสำคัญแล้ว จะถูกรบกวนไม่ได้เด็ดขาด ต่อให้ต้องตายก็ต้องต้านทานไว้!”

ร่างกลวัฏสงสารทั้งสองสบตากันครั้งหนึ่ง มีรังสีแห่งความแน่วแน่ไหลทะลักออกมาจากดวงตา สำนักเต๋าเสวียนเทียนบินออกมาจากห้วงจักรหยั่งรู้ของร่างแท้ ภายใต้การควบคุมอย่างสุดกำลังสามารถของร่างกลวัฏสงสารทั้งสอง พลานุภาพจากสำนักเต๋าเสวียนเทียนก็ถูกปลดปล่อยออกมา

แม้สำนักเต๋าเสวียนเทียนนี้จะเป็นสมบัติระดับอัญเทพฟ้า ทว่าระดับของมันกลับสามารถเทียบทัดกับราชาแห่งศัสตราวุธที่ฝึกเซ่นโดยราชาเทพ

จากการที่ประตูของสำนักเต๋าเสวียนเทียนถูกเปิดออก พลังกฎปริภูมิที่มหาศาลจนคาดเดาก็ไม่ได้พรั่งพรูออกมา ในเวลาชั่วพริบตาเดียวมีเสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง คนจำนวนมากถูกกฎปริภูมิที่ทรงพลังฉีกออกเป็นชิ้น ๆ

ถึงอย่างไรผู้คนที่บุกเข้ามาฆ่าในถ้ำปิดขังเหล่านี้ ส่วนมากเป็นเทพฟ้าช่วงปลาย จำนวนผู้แข็งแกร่งระดับเจ้านภาก็มีน้อยมาก อีกทั้งผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดก็เป็นเพียงเจ้านภาระดับกลางเท่านั้น

ศักยภาพของคนเหล่านี้ไม่สามารถต้านทานพลานุภาพของสำนักเต๋าได้ด้วยซ้ำ มาตรแม้นว่าผู้แข็งแกร่งระดับเจ้านภาพอจะต้านทานการกลืนกินของสำนักเต๋าได้อยู่บ้าง แต่ก็ถูกคมลมปริภูมิอันโหดร้ายรุนแรงที่มีอยู่ทั่วทุกพื้นที่ตัดเฉือนจนกลายเป็นเศษเนื้อ ตายอย่างน่าเวทนาคาที่

นอกถ้ำ จำนวนผู้คนที่บุกฆ่าเข้ามามีเพิ่มมากยิ่งขึ้น แต่เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนที่สยดสยองน่าอนาถเป็นที่สุดดังออกมาจากที่แห่งนี้แล้ว ผู้คนที่จะแย่งกรูกันเข้ามาในตอนแรก กลับตกใจกลัวจนพากันถอยหลังกลับ

“นั่นมันสมบัติอะไรกัน?”