บทที่ 1537

อิงจากการคาดคะเนเดิมของเขา โอสถเวทย์ธรรมระดับ 7 หนึ่งเม็ดเพียงพอที่จะผนึกรวมดาราชีวีที่แปดขึ้นมาได้แล้ว อีกทั้งฤทธิ์ยาจะยังคงเหลือด้วย

แต่ทว่าฤทธิ์ยาที่บ้าระห่ำของโอสถเวทย์ธรรมอยู่เหนือการคาดหมายของเขา ร่างยุทธ์ร่างเนื้อระดับกึ่งราชาเทพยากที่จะแบกรับ ทำได้เพียงโคจรวรยุทธ์ทั้งสามพร้อมกัน เพื่อแบ่งฤทธิ์ยาของโอสถเวทย์ธรรมออกเป็นสามส่วน

เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ฤทธิ์ยาที่ใช้ในการผนึกรวมดาราชีวีจริง ๆ กลับมีเพียงหนึ่งในสามของฤทธิ์ยาทั้งหมด

“ถึงแม้จะไม่สามารถโหมผนึกรวมดาราชีวีดวงที่แปดได้ในทีเดียว แต่ช่องจิตและร่างเนื้อของข้าก็ได้รับการยกระดับไม่น้อยเช่นกัน”

เขาลองใช้จิตสัมผัสการเปลี่ยนแปลงบนร่างกายตัวเอง ในการเปลี่ยนแปลงทั้งหมด ร่างยุทธ์ร่างเนื้อเป็นสิ่งที่สามารถมองข้ามได้มากสุด เนื่องจากร่างยุทธ์ร่างเนื้อของเขาบรรลุถึงระดับกึ่งราชาเทพตั้งนานแล้ว เมื่อดูดซับพลังหนึ่งในสามของ​​โอสถเวทย์ธรรม ก็ได้รับการยกระดับเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

วัฏจักรการเวียนว่ายตายเกิดของเขาที่ผนึกรวมมาจากช่องจิตและกฎการเวียนว่ายตายเกิดผสมกัน ลักษณะรูปร่างของช่องจิตก็ค่อย ๆ ผันแปรไปตามวัฏจักรการเวียนว่ายตายเกิดเช่นกัน การค้นพบนี้ทำให้หลัวซิวเข้าใจว่าด้านการกลั่นวิญญาณของพลังจุติมรณะมีข้อดีที่เยี่ยมยอดมาก ๆ

จุดเด่นของเคล็ดแสงดาวเทียนเต้าอยู่ที่การยกระดับผลการฝึกตน จุดเด่นของเคล็ดวิชาจุดลมปราณอยู่ที่ร่างเนื้อ ส่วนจุดเด่นของพลังจุติมรณะนั้นอยู่ที่วิญญาณ หากฝึกวรยุทธ์ดังกล่าวขึ้นไปถึงแดนขีดสุด ก็จะมีความเร้นลับของสองระดับความเป็นตายแฝงอยู่ในวิญญาณดั้งเดิม ยิ่งกว่านั้นคือสามารถวิวัฒนาการวัฏสงสารออกมาได้ และไม่ดับสิ้นชั่วนิรันดร์!

พลังจุติมรณะเป็นวรยุทธ์แรกที่เขาได้รับ ทว่ากลับเป็นวรยุทธ์ที่ตระหนักรู้ได้ช้าที่สุด

ปัจจุบันตัวสำนึกของเขาบรรลุถึงแดนเทพฟ้าขั้น 7 แล้ว ช่องจิตค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นวัฏจักรการเวียนว่ายตายเกิด ทันทีที่เกิดการแปรเปลี่ยนสำเร็จ เช่นนั้นตัวสำนึกวิญญาณของเขาก็จะเกิดการบรรลุ ก้าวข้ามขึ้นไปสู่ระดับราชาเทพ

“อีกรอบ!”

เขาพลิกฝ่ามือกลืนโอสถเวทย์ธรรมระดับ 7 ลงไปอีกครั้ง มีเสียงดังสนั่นเลื่อนลั่นดังออกมาจากร่างกายเขาอีกครั้ง

ในขณะที่หลัวซิวกำลังฝึกตนปิดขังอยู่สุดปลายขอบเขตวิถีโบราณดารากาล นักยุทธ์อีก 14 คนที่เหลือก็ต่างบรรลุถึงขีดจำกัดของตัวเองแล้ว

ผลการฝึกตนถูกแดนปริศนามกุฎเทพกดอัดอยู่ในแดนเทพมาร พวกเขาจึงไม่มีทางมีกำลังรบที่เก่งกาจดุจปีศาจอย่างหลัวซิว ด้วยเหตุนี้การที่สามารถเดินบนวิถีโบราณดารากาลได้สี่ร้อยไมล์นั้น ถือเป็นความสำเร็จที่ไม่เลวแล้ว