บทที่ 1543

สำหรับอสูรดูดจิตโบราณในแดนเทพฟ้าขั้นสูง เป็นสิ่งมีชีวิตที่แทบจะอยู่ยงคงกระพันภายใต้ราชาเทพ

เนื่องจากอสูรดูดจิตโบราณจำนายของมันได้ หลัวซิวไม่เคยตระหนี่กับการฝึกฝนมัน ช่องจิตที่ได้รับจากคู่ต่อสู้ที่เขาฆ่านั้นโดยทั่วไปแล้วจะเลี้ยงมัน

“รุ่นเยาว์ เจ้าผยองเกินไป จองหองเกินไป”

บรรพจารย์สำนักเทียนเจี้ยนลืมตา พูดขึ้นอย่างกระทันหัน นิ้วของเขาชี้ไปกลางอากาศ

ปราณกระบี่พร่างพรายถูกฟันออกทันที ในปราณกระบี่ควบแน่นกฎห้วงกระบี่ ฉีกพื้นนภาออกเป็นชิ้นๆ

“เฉียง! เฉียง! เฉียง!...”

ดารายี่สิบดวงถูกบังคับถอยกลับด้วยปราณกระบี่ ประกายไฟกระจัดกระจาย แม้ว่าจะไม่ถูกฟันให้สลาย แต่สีหน้าของหลัวซิวเปลี่ยนไปอย่างมาก และกระอักเลือดหลายคำ

เพราะดารายี่สิบดวงถูกผนึกรวมและสร้างโดยเขา และเมื่อได้รับความเสียหาย เขาก็จะได้รับความเสียหายเช่นเดียวกัน

หลังจากนั้น ปราณกระบี่ฟันเข้าไปบนพื้นนภา ทำให้ผังดาวตกพลังอมตะของหลัวซิวแตกออก

“ราชาเทพขั้นกลาง!”

ม่านตาหลัวซิวหดตัวลง บรรพจารย์ราชาเทพทั้งห้านี้ ทุกคนคือราชาเทพขั้นกลาง หากไม่โจมตีก็ยังพอเอาตัวรอดได้ แต่เมื่อโจมตี ด้วยความแข็งแกร่งในตอนนี้ของเขาก็ยากที่จะต่อต้าน

“เรื่องตลกนี้ควรจะจบลงแล้ว” บรรพจารย์ของปราสาทอเวจีพ่นลมหายใจออกมาอย่างเย็นชา และระหว่างการยกมือขึ้น มือสีดำขนาดใหญ่ก็แผ่กระจายไปทั่วท้องฟ้าพร้อมจับไปที่หลัวซิว

อนัตตาโดยรอบถูกจองจำ กฎปริภูมิของหลัวซิวไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง และเป็นการยากที่จะแม้แต่ขยับร่างกาย ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงมองดูมือใหญ่สีดำมาจับเขา

บรรพจารย์ราชาเทพเหล่านี้ล้วนหยิ่งยโสมาก หลังจากที่หลัวซิวออกมาจากแดนปริศนามกุฎเทพ พวกเขาไม่ได้ทำอะไรเลย แต่หลังจากที่เห็นหลัวซิวแสดงความแข็งแกร่งที่ไม่ธรรมดาออกมาพวกเขาก็ไม่สามารถยับยั้งได้อีกต่อไป

“พลังแปรเสวียนเทียน!”

หลัวซิวตะคอกเสียงต่ำ พลังเพิ่มขึ้นเป็นร้อยเท่า เขาก็หลุดพ้นจากการกักขังอนัตตาในทันที ด้วยความเร็วของปีกเทพมังกรครามยักษ์ เขาก็จากไปในทันที