บทที่ 1557

หลังจากที่ลำแสงหายไป หลัวซิวก็เห็นชายวัยกลางคนในตำหนักมองเขาอย่างเย็นชา

ทุกปีมีผู้คนมากมายมาลองไหว้ครูเข้ามาสำนักไท่ไหล ด้วยสถานะของสำนักไท่ไหล การไหว้บรรพจารย์จะง่ายดายได้อย่างไร ความต้องการทางพรสวรรค์ไม่ต่ำ

อายุขัยกระดูกแปดสิบเจ็ด แม้ว่าจะกลายเป็นศิษย์นอกสำนักของสำนักไท่ไหล อย่างน้อยเขาก็ต้องมีผลการฝึกตนแดนมหาจักรพรรดิยุทธ์ขั้นสุงถึงจะได้

แต่สิ่งนี้ทำให้หลัวซิวแอบเหงื่อออกเช่นกัน โชคดีที่อายุขัยกระดูกที่ตรวจสอบออกมาคืออายุขัยกระดูกของตัวเอง ต้องรู้ว่าร่างกลวัฏสงสารสองของเขามีชีวิตมาได้หลายแสนปีแล้ว

“ข้าเป็นนักค่ายกลคนหนึ่ง” เมื่อได้ยินว่าเขากำลังจะกลายเป็นคนงาน หลัวซิวก็แสดงท่าทางประหม่าและพูดอย่างรวดเร็ว

“ถ้าเจ้าไม่มีนักค่ายเทพระดับหนึ่ง เจ้าก็เป็นได้แค่คนงานเท่านั้น” ชายวัยกลางคนกล่าวอย่างไม่อดทน

วิถีแห่งค่ายกลเป็นเรื่องเกี่ยวกับการสืบทอด หากปราศจากการสืบทอดประสบการณ์และคำแนะนำจากผู้เก่งกาจ ก็ยากที่จะเป็นนักค่ายเทพ

ในความเห็นของเขา อายุขัยกระดูกแปดสิบเจ็ดปี เป็นเพียงผลการฝึกตนเจ้ายุทธจักรขั้น 7 พรสวรรค์ของชายหนุ่มคนนี้ธรรมดามาก และเป็นไปไม่ได้ที่ความสามารถของเขาจะเป็นนักค่ายเทพระดับหนึ่ง

หลัวซิวยกมือขึ้นบีบผนึก มือของเขากลายเป็นเงา บางครั้งแสงประกายก็พุ่งออกมา ประทับอยู่บนความว่างเปล่าโดยรอบ

ในเวลาน้อยกว่าสามลมหายใจ เขาได้สร้างค่ายคุ้มกันระดับเทพขั้น 1 ด้วยวิธีการประทับลายค่ายในความว่างเปล่า

เมื่อเห็นฉากนี้ ดวงตาของชายวัยกลางคนผู้เฉยเมยเป็นประกายเล็กน้อย ยกมือขึ้นชี้ ค่ายคุ้มกันของหลัวซิวแตกออกทีละน้อย ทำให้สีหน้าของเขาซีดและร่างกายของเขาถอยหลังไปเรื่อย ๆ

“ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า หายากมากที่จะสามารถมีระดับของนักค่ายเทพระดับหนึ่งได้ ต่อจากนี้ไป เจ้เป็นศิษย์นอกสำนักของสำนักไท่ไหลของข้า”