บทที่ 1560

สายตาของหลัวซิวจ้องมองที่แผ่นศิลาก้อนนั้น ด้วยตัวสำนึกของเขาที่เทียบได้กับราชาเทพครึ่งก้าว ซึมเข้าไปในแผ่นศิลา และพบทันทีว่าภายในแผ่นศิลามีพื้นที่ มีสัญลักษณ์กะพริบนับพันนับหมื่นอยู่ในนั้น

ถึงแม้เข้าจะไม่ใช่ร่างแท้ แต่เป็นร่างกลวัฏสงสารสอง ความสามารถระหว่างร่างแท้กับร่างกลวัฏสงสารสองสามารถสื่อสารกันได้

เขาใช้ตัวสำนึกสัมผัสสัญลักษณ์ในศิลา รู้สึกว่ามีความลึกลับของค่ายกลในสัญลักษณ์เหล่านี้ หากความเข้าใจและการรับรู้ของเขาเองเกี่ยวกับค่ายกลสามารถสะท้อนสัญลักษณ์ได้ สัญลักษณ์ก็จะบินออกจากศิลา ล้อมรอบร่างกายเขา คือการยอมรับ

เขาเดินไปตามคำร้องขอของ ทังโหย่วไหลนั่งขัดสมาธิห่างจากศิลา ประมาณยี่สิบเมตร ตัวสำนึกของเขาซึมเข้าไปในศิลาเพื่อสื่อสารกับสัญลักษณ์ที่อยู่ภายใน

ในเวลาเพียงครู่เดียว แผ่นศิลาสูงสามสิบเมตรก็ส่งเสียงฮัมฮัมและสั่นสะเทือน สัญลักษณ์พุ่งออกมาจากแผ่นศิลานั้นอย่างต่อเนื่อง เป็นประกายระยิบระยับราวกับผีเสื้อที่กำลังร่ายรำ

ในชั่วพริบตา ข้างหลัวซิวก็มีสัญลักษณ์นับร้อยล้อมรอบตัวแล้ว แสงเทพที่สาดส่องไปทั่วร่างของเขาราวกับเทพ

แสงศักดิ์สิทธิ์บานสะพรั่งของสัญลักษณ์กระจายไปทั่วบริเวณ ทำให้ศิษย์นอกสำนักทุกคนที่อยู่ในสถานที่แห่งนี้ตกตะลึง ทำให้สายตาของทุกคนมาบรรจบกันที่หลัวซิว

มีความน่าเหลือเชื่อ เหลือเชื่อ และตกตะลึงในสายตาเหล่านี้

แม้แต่ชายชราผู้นั่งอยู่บนภูเขาที่สิบแปดแห่งนอกสำนักก็ยังตื่นตระหนก กลายเป็นสายรุ้งยาวบินมา สายตาเบิกกว้าง ดวงตาชราขุ่นมัวจ้องไปที่หลัวซิว

สำหรับ ทังโหย่วไหลที่นำหลัวซิวมาที่นี่ เขาขยี้ตาและอ้าปากด้วยความไม่เชื่อ

รอบด้านเงียบไปหมด สายตาของทุกคนจดจ่อกับสัญลักษณ์รอบ ๆ หลัวซิว สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกใจมากที่สุดคือสัญลักษณ์นับร้อยเป็นเพียงจุดเริ่มต้น ยังมีสัญลักษณ์อื่น ๆ ที่พุ่งออกมาจากแผ่นศิลา เหมือนนางฟ้าผีเสื้อที่ร่าเริงและเต้นรำอยู่รอบตัวเขา

หลัวซิวสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวรอบตัวเขาอยู่แล้ว เขามาที่สำนักไท่ไหลเป็นครั้งแรกและเขาไม่ต้องการแสดงมากเกินไปจนทำให้ผู้อื่นเกิดความสงสัย เมื่อสัญลักษณ์รอบตัวเขาเกินพันเขาก็เก็บตัวสำนึกของเขากลับมาจากแผ่นศิลา