บทที่ 1576

วิถีแห่งค่ายกลก็เป็นเช่นนั้น ต่อให้ฐานะจะสูงส่งมากเพียงใด แต่หากไร้ความสามารถที่จะทำให้คนยอมสยบใต้เท้าได้ ก็จะไม่มีทางได้รับความเคารพอย่างที่ควรจะได้รับ

“เจ้าสำนักน้อย หากต้องการฟังข้าเผยแพร่ก็เชิญหาที่นั่ง ส่วนศิษย์คนอื่น ๆ หากยังต้องการฟังอยู่ก็จงเงียบเสีย ไม่เช่นนั้นจะถูกยกเลิกคุณสมบัติ!”

ชายชราชุดขาวพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ถึงแม้ว่าเขาจะเรียกหลัวซิวว่าเจ้าสำนักน้อย แต่น้ำเสียงนั้นกลับไม่ได้แสดงถึงความเคารพแต่อย่างใด

ว่ากันตามหลัก ฐานะของเจ้าสำนักน้อยอยู่สูงกว่าผู้อาวุโสมาก ชายชราชุดขาวผู้นี้ก็เป็นเพียงแค่นักค่ายเทพระดับห้า เมื่อพบเขาก็ควรทำความเคารพ

แต่ชายผู้นี้หยิ่งผยองมาก ทำให้หลัวซิวขมวดคิ้วเข้าหากัน เขาเดินมาที่นี่ ก็เพียงเพื่อจะสำรวจไปรอบ ๆ เท่านั้น ไม่ได้ตั้งใจจะมาฟังบรรยายแต่อย่างใด

นอกจากนี้ ในช่วง 3 ปที่ผ่านมา อาจารย์ไท่หยุนได้เผยแพร่นับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ระดับความสำเร็จของชายชราชุดขาวผู้นี้ ไม่ได้มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะมาเผยแพร่ให้เขา

แต่ถึงอย่างนั้น หลัวซิวก็ไม่ได้คิดว่าจะถือสาอีกฝ่ายแต่อย่างใด เขาก็รู้ดีว่าเวลาที่ตนมาที่นี่นั้นช่างแสนสั้น ความอาวุโสค่อนข้างน้อยกว่า มีคนจากสายค่ายกลมากมายที่ยังไม่ยอมรับ

เขาเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ สุ่มที่ว่างมาที่หนึ่งจากนั้นก็นั่งลงด้วยท่าขัดสมาธิ

เมื่อเห็นการกระทำของหลัวซิว ชายชราชุดขาวผู้นั้นก็ส่งเสียงหึออกมา จากนั้นก็เริ่มบรรยายประสบการณ์วิถีแห่งค่ายกลต่อ

เวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ ชายชราชุดขาวผู้นี้ยังคงบรรยายต่อไปอย่างต่อเนื่อง ศิษย์ของวิถีแห่งค่ายกลจำนวนมากทั่วทั้งสี่ทิศดื่มด่ำไปกับเนื้อหา มีคนไม่น้อยที่เข้าใจขึ้นมาทันที รู้แจ้งในปัญหามากมายที่ก่อนหน้านี้ไม่เข้าใจ

แต่สำหรับหลัวซิวแล้วนั้น สิ่งที่ชายชราชุดขาวบรรยายออกมาส่วนมากต่างเป็นเรื่องไร้ประโยชน์ แม้แต่คำถามที่เห็นอยู่อย่างชัดเจนว่าเป็นปัญหาง่าย ๆ แต่เขากลับพูดจาน้ำท่วมทุ่งอยู่เช่นนั้น ทำให้ปัญหาง่าย ๆ กลายเป็นเรื่องยาก ใช้สิ่งนี้เป็นการโอ้อวดว่าตนมีความรู้

จากนั้นไม่นาน หลัวซิวก็หมดความสนใจ ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน เตรียมจะเดินออกไป