บทที่ 1622

มีคุณสมบัติเข้าไปในสำนักทองเหลืองโบราณได้ ถ้าไม่ใช่ยอดอัจฉริยะ ก็เป็นยอดฝีมือราชาเทพของกองกำลังต่าง ๆ แต่ละคนล้วนเป็นบุคคลแกนกลางและกำลังหลักของแต่ละสำนักตระกูล

“หรือว่าจะพังทลายลงเมื่อตอนกระแทกกับโลงศพทองแดง?”

“หรือว่าการดำรงอยู่ที่น่าสะพรึงกลัวในเหวญาณปีศาจได้เก็บเอาตำหนักโบราณกลับไปด้วย?”

“......”

อาจารย์มกุฎเทพทั้งเก้าอดไม่ได้ที่จะลองคาดเดา แต่ไม่ว่าจะเป็นจุดจบเช่นใด ต่างก็ทำให้พวกเขาทำอะไรไม่ถูก ยากที่จะยอมรับได้

“เจ้าหลิว!”

อาจารย์มกุฎเทพของตระกูลเจ้ามีท่าทางร้อนใจขึ้นมา แล้วได้เหาะลอยตัวเข้าไปทันที ปลดปล่อยตัวสำนึกของตนออกมาเพื่อตามหาเบาะแส

อาจารย์มกุฎเทพคนอื่น ๆ ต่างก็ได้มีการเคลื่อนไหว จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเมื่อครู่ พวกเขาไม่กล้าที่จะเข้าใกล้เหวญาณปีศาจมากเกินไป ต่อให้เป็นการตามหาอยู่ที่เขตแดน ก็ได้เคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง

สามารถจินตนาการได้ว่า เมื่อผ่านเรื่องราวในวันนี้ไป เหวญาณปีศาจจะต้องถูกสามสำนักหกตระกูลจัดให้เป็นสถานที่อันตรายถึงชีวิตอย่างแน่นอน!”

โลงศพทองแดงก็เป็นที่น่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุดแล้ว สิ่งที่ดำรงอยู่ในเหวญาณปีศาจสามารถต่อยโลงศพโบราณนั่นให้ลอยออกไปได้ในหมัดเดียว ความแข็งแกร่งและน่าสะพรึงกลัวของมัน เป็นสิ่งที่ไม่อาจคาดเดา อยู่เหนือขอบเขตที่พวกเขาสามารถจินตนาการได้

“หาเจอแล้ว!”

ไม่นานนัก อาจารย์มกุฎเทพทั้งเก้าก็ได้ตามหาลูกศิษย์และคนของสำนักเจอตาม ๆ กัน คนพวกนี้ล้วนเป็นคนที่ได้เข้าไปในสำนักทองเหลืองโบราณเมื่อก่อนหน้านี้ บัดนี้ตำหนักโบราณได้หายไป คนพวกนี้ได้สลบไสลอยู่ไม่ไกลจากเหวญาณปีศาจ

“เจ้าหลิวเล่า? เหตุใดจึงไม่พบเจ้าหลิว?”

เสียงตะโกนดังขึ้น เคราของตระกูลจ้าวผู้นั้นลอยกวัดแกว่ง อาจารย์มกุฎเทพในวัยชรามีสีหน้าดำคล้ำ กระแสพลังอันมหาศาลได้ระเบิดออกมาจากร่างของเขา

เห็นเพียงเขายื่นมือออกไปคว้า ดึงเอาราชาเทพคนหนึ่งของตระกูลจ้าวเข้ามา บีบคอของเขาเอาไว้ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้งเคร่งขรึม: “เจ้าหลิวเล่า? เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าหลิวอยู่ไหน?”