บทที่ 1647

สิ่งที่เรียกว่าฐานยุทธ์ นั่นก็คือรากฐานของวิถียุทธ์ นักยุทธ์ฝึกยุทธ์ รากฐานก็คือตนเอง รากคือวิญญาณดั้งเดิม ฐานคือพลังชีวีดั้งเดิม

“หากเป็นบาดแผลแห่งรากฐาน ข้าก็ช่วยเจ้าไม่ได้จริง ๆ แต่หากเป็นบาดแผลแห่งฐานยุทธ์ บางทีข้าก็อาจจะช่วยเจ้ารักษาให้หายได้ก็เป็นได้?”

ไม่ว่าจะเป็นร่องรอยแห่งความสงสารที่เกิดจากอดีตอันน่าเศร้าของหยูจือโจว หรือบางทีเขาอาจจะยังต้องการให้คนคนนี้พาเขาไปจากที่นี่ หลัวซิวล้วนแต่ตัดสินใจแล้วว่าจะลองดูสักครั้ง

เขาค่อย ๆ ยกมือขึ้น พลังแห่งชีวิตหลอมรวมอยู่ที่ฝ่ามือ ปล่อยแสงเทวะสีขาวนวลออกมา

“กฎชีวิต?”

หยูจือโจวเผยสีหน้าประทับใจ พร้อมกับมองหลัวซิวไปยังด้วยความประหลาดใจ เขาคาดไม่ถึงว่าเจ้าหนุ่มคนนี้ไม่เพียงแค่ร่างเนื้อแข็งแกร่งเสียจนเกินธรรมชาติ เขายังฝึกตนหนึ่งในกฎสูงสุดอีกด้วย

มีอัจฉริยะไร้เทียมทานจำนวนมากที่มีความทะเยอทะยานฝึกตนกฎสูงสุด แต่สำหรับอัจฉริยะไร้เทียมทานแล้วนั้น การเริ่มฝึกนั้นไม่ยาก ส่วนที่ยากคือฝึกตนให้ถึงแดนที่สูงขึ้นไป

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อไปถึงแดนดั้งเดิมแล้ว ความยากของการฝึกตนกฎสูงสุด ยากกว่ากฎอื่น ๆ มากกว่าสิบเท่าหรือหลายร้อยเท่า

ดังนั้นแดนเทพมารขึ้นไป คนที่ครอบครองกฎสูงสุด มีจำนวนเพียงน้อยนิดและหายากมาก

อย่างน้อยก็ภายในขอบเขตของความเข้าใจของหยูจือโจว ท่ามกลางสามสำนักหกตระกูลแห่งโลกะอัมพรเทว มีเพียงแค่เฒ่าประหลาดแดนมกุฎเทพเพียงคนเดียวที่ฝึกตนกฎปริภูมิ อาจารย์มกุฎเทพคนอื่น ๆ ต่างก็ฝึกตนในกฎอื่น ๆ