บทที่ 1652

ในดาราจักรวาล หากไม่มีแผนที่ดาว ไปไหนมาไหนจะลำบากมาก เนื่องจากดาราจักรนั้นใหญ่เกินไป และเป็นไปไม่ได้ที่จะระบุตำแหน่งอย่างแม่นยำด้วยตัวนักยุทธ์เอง

“อสูรดูดจิต เราไปกันเถอะ”

หลังจากปล่อยอสูรดูดจิตโบราณออกจากโลกาจุดลมปราณแล้ว หลัวซิวก็นั่งขัดสมาธิอยู่บนหัวของมันแล้วบินไปยังส่วนลึกของดาราที่อยู่ห่างไกล

โชคดีที่หลัวซิวใช้เวลาไม่นานก็เห็นโครงร่างของดาราขนาดใหญ่ และอยู่ไกลมาก เขาสามารถสัมผัสได้ถึงปราณชีวีของสิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่อยู่ในนั้น

เห็นได้ชัดว่านี่คือดาวเคราะห์ที่มีชีวิตดวงหนึ่ง

เมื่อระยะทางใกล้เข้ามามากขึ้น หลัวซิวปล่อยให้อสูรดูดจิตโบราณลดขนาดลงและหมอบอยู่บนไหล่ของเขา เมื่อมันค่อยๆ เติบโตขึ้น อสูรดูดจิตโบราณก็ต่อต้านการเข้าสู่โลกาจุดลมปราณมากขึ้น แม้ว่ามันจะไม่ละเมิดคำสั่งของเขา แต่หลัวซิวก็ไม่อยากที่จะบังคับมัน สำหรับการปล่อยให้มันอยู่ในดาราก็จะอันตรายกว่า ดังนั้นนี่เป็นวิธีเดียว

นักยุทธ์จำนวนมากต่างมีพันธอสูรเป็นของตัวเอง และนักยุทธ์บางคนที่เลี้ยงอสูรก็เพื่อความสนุกเท่านั้น จักรวาลมีอสูรมากมายนับไม่ถ้วน มีข่าวลืออสูรดูดจิตโบราณได้สูญพันธุ์ไปตั้งแต่สมัยโบราณแล้ว ก็จะไม่ดึงดูดความสนใจจากคนอื่น

ในอนัตตาด้านนอกของโลกาดาราที่หลัวซิวค้นพบ มีตำหนักสูงตระหง่านลอยอยู่ เมื่อเขาปรากฏตัว ตัวสำนึกก็ออกมาจากตำหนักนั้นและล็อคหลัวซิวไว้

นี่นี้ทำให้หลัวซิวขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อพบว่าตัวสำนึกเหล่านี้ไม่ได้เป็นอันตรายถึงชีวิตและความมุ่งร้าย ดังนั้นเขาจึงเพิกเฉย ผ่านอนัตตาไม่สิ้นเข้าสู่โลกาดาราเบื้องล่าง

ไม่นานหลังจากนั้น หลัวซิวมาถึงเมือง ๆ หนึ่ง ที่ชื่อว่าเมืองลอส และโลกาดาราดวงนี้ถูกเรียกว่า ดาวบาร์เคอ

นี่ทำให้หลัวซิวนึกถึงบาเค่อในโลกเชิ่งถิง ซึ่งเป็นหนึ่งในเพื่อนไม่กี่คนในช่วงแรก ๆ ของชีวิตวิถีแห่งยุทธ์ของเขา

“ไม่รู้ว่าตอนนี้บาเค่อกลายเป็นเทพบุตรของตำหนักเทวมืดแล้วหรือยัง”