บทที่ 1661

จากการปลุกเสกของกฎปริภูมิ พลานุภาพของค่ายสังหารระดับ 8 เทียบเท่าระดับ 9 อย่างไรก็ตามเกราะป้องกันของชายร่างใหญ่ผู้นี้แข็งแกร่งอย่างมาก ถึงกับต้านทานการโจมตีของค่ายสังหารไปได้อย่างไม่คาดคิด ไม่ได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย

“สหาย นี่เป็นเพียงการเข้าใจผิด และเจ้าก็ฆ่าข้ามิได้เช่นกัน เหตุใดถึงต้องพัวพันต่อไปเรื่อย ๆ ด้วย? หรือเจ้าคิดว่าเพียงตัวเจ้าผู้เดียวจะสามารถต่อกรกับงานประมูลอัคคีนภาได้?”

ชายร่างใหญ่บอกประวัติความเป็นมาของตนออกมา เขาเชื่อว่าขอเพียงฝ่ายตรงข้ามไม่โง่ ก็ต้องเกรงกลัวต่อศักยภาพของงานประมูลอัคคีนภาอย่างแน่นอน

เขาพลิกมือหยิบยันต์หยกออกมาหนึ่งชิ้น ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น: “ขอเพียงข้าทำลายยันต์หยกชิ้นนี้ คนในงานประมูลอัคคีนภาของเราก็จะเร่งเดินทางมาที่นี่เป็นสิ่งแรก เจ้าฆ่าข้ามิได้หรอก”

“เจ้าพูดมากเกินไปแล้ว”

ใบหน้าของหลัวซิวไร้ความรู้สึก ดวงตาคู่นั้นเหมือนดั่งเหวลึก ทำให้ผู้สบตาราวกับจะจมดิ่งเข้าไปภายในเหวลึกยังไงอย่างนั้น

“อ๊ากก! ……”

เสียงกรีดร้องที่แหลมจิ๊ดดังก้องกังวานขึ้นมา ชายร่างใหญ่คิดว่าเมื่อตัวเองอาศัยเกราะป้องกันจากกฎธาตุดินดั้งเดิมแล้ว ก็ไม่ต้องเกรงกลัวภยันตรายใด ๆ

ทว่าเขากลับนึกไม่ถึงเลยว่าฝ่ายตรงข้ามไม่เพียงเป็นผู้แข็งแกร่งที่ยึดกุมกฎปริภูมิอย่างเดียวเท่านั้น คาดไม่ถึงเลยว่าจะเชี่ยวชาญด้านการโจมตีวิญญาณด้วย

ตัวหยั่งรู้ของชายร่างใหญ่ธรรมดามาก ๆ ครั้นเมื่อบรรลุสู่เทพฟ้าตัวหยั่งรู้ของเขามิได้ผันเป็นวังอัมพรแต่อย่างไร

ส่วนตัวหยั่งรู้ของหลัวซิวนั้นผันเป็นห้วงดาราแล้ว ผนึกรวมพลังแห่งห้วงดาราเข้าด้วยกันเพื่อแสดงเคล็ดวิชาแปรจิตเทพ ภายใต้การจู่โจม ทำให้เกราะป้องกันตัวหยั่งรู้ของฝ่ายตรงข้ามถูกทลายไปภายในพริบตา

ตัวสำนึกของเขากลายเป็นกระบี่ที่เฉียบคม ทิ่มแทงเข้าไปในตัวหยั่งรู้ของชายร่างใหญ่ สับลงกลางตัวสำนึกของฝ่ายตรงข้ามอย่างดุดันไร้ความปราณี

แคว็ก!

รอยร้าวหนึ่งปรากฏบนตัวสำนึก ความเจ็บปวดของการที่จิตวิญญาณถูกฉีกกระชากจนแตกสลาย ทำให้ชายร่างใหญ่กรีดร้องเสียงดังออกมาภายในชั่วพริบตา น่าเวทนาถึงขีดสุด