บทที่ 1667

หลัวซิวไม่แน่ชัดว่าภาคต่อของเคล็ดแสงดาวเทียนเต้าฝึกอย่างไรกันแน่ แต่เขาไม่มีทางตามหาจนเจอด้วยตัวเองแล้วค่อยไปฝึก อย่างไรเสียเรื่องโอกาสเป็นสิ่งที่พบได้แต่แสวงหาไม่ได้ จะปล่อยให้หยุดอยู่ในแดนเทพฟ้าตลอดไป เพียงเพราะตามหาภาคต่อของเคล็ดแสงดาวเทียนเต้าไม่เจอก็ไม่ได้

เรื่องราวที่เกิดขึ้นในโลกเสวียนเทียนทำให้จิตใจเขากระหายที่จะยกระดับศักยภาพของตัวเองอย่างเร่งรีบ เขาไม่อยากรอต่อไปแล้ว

เขาจัดวางค่ายกล เปิดโลกาศุภรออก ยาเซียนระดับ 8 แต่ละเม็ดถูกเขาทยอยกลืนกินและกลั่นแปร พลังที่มากมายมหาศาลรวมกันอยู่ในร่างกาย จากนั้นพลังทั้งหมดก็ไปรวมตัวกันที่จุดตันเถียนชี่ไห่

ครั้นเมื่อบรรลุสู่เทพฟ้า ผ่านบททดสอบอันยิ่งใหญ่จากทัณฑ์สายฟ้าพิโรธ ทำให้ตัวหยั่งรู้ของเขากลายเป็นห้วงดารา จุดตันเถียนชี่ไห่ของเขาก็เหมือนดั่งห้วงดาราเช่นกัน ดาราสีทองทั้ง 18 ดวงลอยขึ้น ๆ ลง ๆ เปล่งแสงระยิบระยับ

ภายใต้การรวมตัวกันของพลังที่มากมายมหาศาล มีเงาลวงของดาราสี่ดวงปรากฏในจุดตันเถียนชี่ไห่ลาง ๆ ซึ่งต่างสอดคล้องกับการเวียนว่ายตายเกิดและห้วงเวลา

เนื่องจากต้องรักษาสมดุลอย่างต่อเนื่อง เพราะฉะนั้นการฝึกตนในแดนนี้จึงจำเป็นต้องผนึกรวมดาราออกมาพร้อมกันสี่ดวงในรวดเดียว ซึ่งระดับความยากนั้นยากมาก ๆ

ดาราที่กลายมาจากกฎชีวิต มีแสงสีขาวนมเปล่งประกาย ไม่มีความรู้สึกแยงตาเลยแม้แต่น้อย ทำให้คนมองรู้สึกสบายตาอย่างมาก

ดาราความตายดำสนิททั้งดวง ดูเย็นยะเยือกจนน่ากลัว มีออร่าความสยองที่ทำให้สรรพสิ่งทั้งหลายสูญสลายแผ่กระจายออกมาตลอดเวลา

มีแสงสีเงินกระพริบอยู่บนดาราปริภูมิ ตัวดาราผลุบ ๆ โผล่ ๆ สามารถเคลื่อนย้ายอนัตตา สามารถบดปริภูมิให้แตกละเอียดเป็นชิ้น ๆ และสามารถทำให้ปริภูมิแตกสลายเป็นฝุ่นผงเช่นกัน

สิ่งที่มหัศจรรย์ที่สุดก็คือดารากฎเวลา หลังจากดาราดวงนี้ผนึกรวมกันที่จุดตันเถียนชี่ไห่แล้ว มันก็หายวับไปในทันที

เนื่องจากเวลาเป็นสิ่งไม่มีรูปตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เป็นสิ่งที่ลึกลับมากที่สุด ไม่ว่าจะเป็นเนื้อตาหรือตัวสำนึก ล้วนไม่สามารถจับตำแหน่งทิศทางหรือสัมผัสมันได้เลย มีเพียงใช้จิตญินสัมผัส ถึงจะสามารถรับรู้ได้ถึงการคงอยู่ของเวลา และเวลาที่ไหลผ่านไป……

และนี่ก็คือบทที่สองของเคล็ดแสงดาวเทียนเต้าที่หลัวซิวอนุมานขึ้นมาด้วยตนเอง!