บทที่ 1687

ในฐานะอัจฉริยะจากโลกาชั้นฟ้า ทุกครั้งที่เขามาฝึกฝนที่พิภพล่าง เขาจะถูกห้อมล้อมไปด้วยนักยุทธ์พิภพล่างจำนวนนับไม่ถ้วนที่แข่งขันกันเพื่อประณามตัวเอง เพียงเพื่อโอกาสที่จะเข้าสู่โลกาชั้นฟ้า

ในมุมมองของหลิวเทียนลู่ พรสวรรค์และความแข็งแกร่งของคนตรงหน้าเขานั้นดีมาก เขาควรจะให้เกียรติ เคารพและขอบคุณที่มอบโอกาสให้เขา

แต่สิ่งที่หลิวเทียนลู่ไม่คาดคิดก็คือหลัวซิวเพียงชำเลืองมองเขาอย่างเย็นชา จากนั้นเดินขึ้นไปในอากาศแล้วหันหลังเดินจากไป

“เจ้ากล้ามาก!”

สีหน้าของหลิวเทียนลู่เปลี่ยนไปและเขาตะคอกเสียงเย็น “เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้นะ!”

เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่านักยุทธ์พิภพล่างจะกล้าดูหมิ่นตนเองเช่นนี้ ทำให้เขารู้สึกว่าเขาอับอายขายหน้าต่อหน้าต่อตาของทุกคน

แต่หลัวซิวยังคงเพิกเฉยต่อเขา ร่างของเขาค่อยๆ หายไป ในไม่ช้าก็หายไปจากสายตาของทุกคนที่อยู่ที่นั่น เพราะเขากังวลว่าหากเขาหยุด เขาจะไม่สามารถอดกลั้นต่อเจตนาฆ่าและโจมตีหลิวเทียนลู่

เขารู้ดีว่าในตอนนี้เขาต้องอดกลั้น ทางที่ดีควรรอจนกว่าไปที่ดาราแห่งกาลเวลาแล้วค่อยลงมือ

ก่อนหน้านี้ที่เข้าร่วมงานสหการค้า หลัวซิวได้เช่าสถานที่ฝึกตนแล้ว เขาไม่ได้ไปทักทายอิงบูเฉิงและเทพธิดายู่หรงแต่กลับมาที่สถานที่ฝึกตนของเขาเองโดยตรง

หลังจากนั้นไม่นาน อิงบูเฉิงและเทพธิดายู่หรงก็กลับมา สถานที่ฝึกตนของพวกเขาอยู่ใกล้กับหลัวซิว เมื่อเห็นว่าข้อต้องห้ามภายนอกสถานที่ฝึกตนของหลัวซิวถูกเปิดออก พวกเขาก็ไม่ไปรบกวน

ในสถานที่ฝึกตน หลัวซิวหยิบแหวนเก็บของสองวงออกมา ผลการฝึกตนของท่านอาวุโสรองเสวียนเขียวนั้นไม่ต่ำ คนหนึ่งเป็นราชาเทพขั้น 9 คนหนึ่งกึ่งมกุฎเทพ แม้ว่าจำนวนของแก้วเทวขั้นกลางจะมีไม่มากนัก แต่ที่ทำให้หลัวซิวค่อนข้างพอใจก็คือในแหวนเก็บของของทั้งสองมีแก้วเทวขั้นสูงจำนวนไม่น้อย

ต้องรู้ว่าแก้วเทวขั้นสูงเป็นทรัพยากรที่ผู้แข็งแกร่งมกุฎเทพใช้ในการฝึกฝน สำหรับพิภพล่างที่บรรพจารย์มกุฎเทพก็นับว่าขั้นสูงแล้วนั้น เหมืองแร่แก้วเทวขั้นสูงนั้นหายากมากและมีจำนวนไม่มาก