บทที่ 1692

“บูม!”

ร่างกายของหลัวซิวกระเด็นออกไป หน้าอกมีบาดแผลขนาดใหญ่ฉีกขาด เลือดไหลออกมา

และดูเหมือนว่าเขาจะไม่รู้สึกอะไร ในสมองของเขาได้สรุปถึงความเป็นไปได้ของทฤษฎีการจารึกค่ายกลลงในร่างเนื้อ

สีหน้าของ ฉินหวยเปลี่ยนไปอีกครั้ง เขาคิดว่าหลังจากใช้พลังแห่งสายเลือดจ้าวมหาเทพแล้ว ท่ากระบี่หนึ่งครั้งนี้จะทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสหรือฆ่าเขาได้อย่างแน่นอน

แต่สิ่งที่ ฉินหวยคาดไม่ถึงก็คืออาการบาดเจ็บของเย่ห้าวหรานดูเหมือนจะสาหัส แต่จริงๆ แล้วเป็นเพียงอาการบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

สิ่งที่ ฉินหวยคาดไม่ถึงคิดก็คือหลัวซิวไม่ได้ใช้โอกาสนี้เพื่อโจมตีเขา แต่เขาเข้าไปในค่ายกลต้องห้ามที่เขาฝึกตนแล้วหายตัวอย่างรวดเร็ว

“ไป? ไปแล้ว?...”

สีหน้าของ ฉินหวยงงงวยและสงสัย เป็นไปได้ไหมข้าทำให้เขาบาดเจ็บสาหัส เขาจึงหนีไป?

“ฮ่าฮ่า ท่านชายฉินแข็งแกร่งมาก เย่ห้าวหรานคนนั้นกลับหนีไปแล้ว”

“คาดไม่ถึงว่าท่านชายฉินจะมีโอกาสโชคดีเช่นนี้ ได้รับพลังและเลือดจ้าวมหาเทพ ตำแหน่งอันดับหนึ่งภายใต้มกุฎเทพ ดูเหมือนว่าไม่มีใครสามารถแย่งชิงกับเขาได้”

“น่าเสียดายที่พื้นที่ฝึกฝนในเมืองมังกรครามยักษ์ได้รับการคุ้มครอง ไม่สามารถบุกรุกได้ มิฉะนั้น เย่ห้าวหรานคนนั้นจะต้องตายในวันนี้อย่างแน่นอน ท่านชายฉินจะใช้เขาเพื่อสังเวยกระบี่”

“ฮ่า ฮ่า หนีไปได้ตอนนี้ ยังจะหนีรอดไปได้ตลอดชีวิตหรือ? เมื่อดาราแห่งกาลเวลาปรากฏขึ้น ท่านชายฉินจะไม่ยอมปล่อยคนผู้นี้ไปอย่างแน่นอน”