บทที่ 1716

เมื่อเสิ่นปิงหยูมาถึงยังเหวไร้สิ้นสุด ได้เห็นหลายคนกำลังค้นหาวิธีการเข้าไปยังตำหนักปีศาจเพลิง

ตำหนักปีศาจเพลิงอันสูงตระหง่านตั้งอยู่ในส่วนลึกที่สุดของลาวา ผู้คนที่รวมตัวกันอยู่ใกล้ ๆ ในขณะนี้ไม่รู้ว่าเป็นกลุ่มที่สอง หรือว่ากลุ่มที่สาม นอกจากอิงบูเฉิงกับเทพธิดายู่หรงแล้ว ไม่มีใครรู้ว่ากลุ่มคนกลุ่มแรกที่มาที่นี่ ได้ถูกกำจัดไปจนหมดแล้ว

สำหรับเรื่องราวของเย่ห้าวหราน อิงบูเฉิงกับเทพธิดายู่หรงไม่ได้พูดสิ่งใดให้มากความ ดังนั้นจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่จะไม่มีใครรู้ว่าเขาเข้าไปแล้ว

“ที่แห่งนี้คือพื้นที่ของพวกเราตระกูลจู้ คนที่ไม่เกี่ยวข้องถอยออกไป!”

เมื่อเห็นเสิ่นปิงหยูเดินเข้ามา ยอดฝีมือตระกูลจู้แห่งโลกะอัมพรเทวก็รุดหน้าขึ้นมากันนางเอาไว้ เพราะว่าทิศทางที่นางเดินเข้ามานั่น ก็คืออาณาเขตที่ตระกูลจู้ยึดครองพอดี。

คิ้วเรียวงามของเสิ่นปิงหยูขมวดเล็กน้อย ร่างบางกลับไม่ได้หยุดลงเพราะเหตุการณ์นี้ ยังคงเดินไปด้านหน้าต่อไป

นักยุทธ์ตระกูลจู้หลายคนเผยรอยยิ้มเยือกเย็นบนใบหน้า “แม่หญิงแกว่งเท้าเข้าหาเสี้ยนเอง ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็จะจับเจ้ามาทำเป็นเตากลั่นยาอัคคีแทนก็แล้วกัน!”

ในตอนที่คนเหล่านี้กำลังจะเคลื่อนไหว กลับเห็นว่าร่างของเสิ่นปิงหยูพลันเปลี่ยนไป และปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าหนึ่งในพวกเขาภายในชั่วพริบตา

“ตาย!”

ริมฝีปากสีชาดเปิดออกเบา ๆ คำสั้น ๆ ที่หนาวเหน็บถึงกระถูกดำถูกพ่นออกมา วินาทีต่อมานิ้วเรียวยาวขาวซีดราวกับหยกก็ได้กดลงไปยังห้วงจักรของนักยุทธ์คนนี้

เสียงผุดังขึ้น ศีรษะของนักยุทธ์ตระกูลจู้ผู้นี้ก็พลันแหลกละเอียดเป็นผุยผง ไม่มีเลือดกระเซ็น เขาได้กลายเป็นความว่างเปล่าในทันที

เจตนาฆ่าอย่างเลือดเย็นแผ่ออกมาจากเร่างของเสิ่นปิงหยู ถึงนางจะเป็นหญิง แต่สามารถฝึกตนจนถึงแดนระดับนางได้นั้น ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะอาศัยเพียงการฝึกตบะอย่างเดียวเท่านั้น แต่นางได้ผ่านประสบการณ์การต่อสู้และการเข่นฆ่าด้วยชีวิตและความตายมานับครั้งไม่ถ้วนมาอย่างเนิ่นนานแล้ว

เส้นทางนักยุทธ์ คือความโหดร้าย ทุกคนที่เดินบนเส้นทางนี้ ระหว่างการฆ่าและการถูกฆ่า ต่างก็เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ร่างที่สง่างามของเสิ่นปิงหยูลอยผ่านไป ศพของนักยุทธ์ตระกูลจู้หลายคนร่วงหล่นลงมาจากกลางอากาศ