บทที่ 1719

เผชิญหน้ากับการโจมตีของเสิ่นปิงหยู หลัวซิวย่อมไม่มีทางนั่งรอความตายอยู่เฉย ๆ เป็นแน่ ร่างเนื้อร่างยุทธ์ของเขาถึงแม้จะแข็งแกร่งมากเพียงใด แต่อีกฝ่ายฝึกตนคือวรยุทธ์ระดับจักรพรรดิเทพ อีกทั้งกฎอัคคีเยือกต่างก็อยู่ที่แดนกฎดั้งเดิมขั้นที่หก อาศัยเพียงร่างยุทธ์ร่างเนื้ออย่างเดียวก็ยากเกินไปที่จะต้านเอาไว้ได้

ในนาทีนั้นเองเขาได้หยุกการดูดแก่นสารกฎดั้งเดิมของปีศาจเพลิงเอาไว้ก่อน กฎปริภูมิโคจร ร่างของเขาหายไปในชั่วพริบตา และปรากฎตัวขึ้นอีกครั้ง ก็อยู่ที่ช้างกายของเสิ่นปิงหยูแล้ว มือขวากำหมัด หมัดกระบี่หลอมรวม ปล่อยออกไปเสียงดังสนั่น

ปัง!

ปริภูมิถูกทุบทำลายล้างภายใต้หมัดของเขา แต่ร่างของเสิ่นปิงหยูกลับกลายเป็นภาพมายา ที่ถูกเขาบดขยี้นั้นเป็นเพียงแค่เศษเงาเท่านั้น

จิตสังหารอันเยือกเย็นครอบคลุมรอบกาย ตัวสำนึกของหลัวซิวที่คอยจับเสิ่นปิงหยูได้ปรากฏขึ้นที่ด้านหลังของเขาแล้ว กฎน้ำแข็งหลอมรวม นิ้วหนึ่งโจมตีเข้ามาทางท้ายทอยของเขา

“ปริภูมิทับซ้อน!”

หลัวซิวไม่ได้หลบหลีก แต่เป็นการใช้กฎปริภูมิทำให้ปริภูมิที่ทับซ้อนหดตัวอยู่รอบกายของเขา การโจมตีด้วยหนึ่งนิ้วมือของเสิ่นปิงหยูหากต้องการจะโจมตีถึงตัวเขา อันดับแรกคือจำเป็นต้องทำลายปริภูมิทีทับซ้อนกันให้ได้เสียก่อน

ปัง! ปัง! ปัง! ……

เสียงระเบิดของปริภูมิกระจายออกไปอย่างต่อเนื่อง เสิ่นปิงหยูสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย นิ้วของนางอยู่ห่างจากร่างกายของอีกฝ่ายเพียงนิดเดียวเท่านั้น แต่กลับรู้สึกเหมือนถูกปริภูมิคั่นไว้หลายสิบลี้

“กฎปริภูมิช่างประณีตเหลือเกิน”

นางหยุดการโจมตีในทันที นิ้วมือก็ถูกดึงกลับมาในวินาทีนั้น หลังจากนั้นร่างของทั้งสองคนก็กลายเป็นเศษเงา ต่อสู่กันครั้งใหญ่ภายในตำหนักปีศาจเพลิง

เสียงดังโครมครามสะนั่นอย่างต่อเนื่อง ร่างของคนทั้งสองบางครั้งก็สลายไป บางครั้งก็ปรากฏขึ้นมา การเผชิญหน้ากันแต่ละครั้งก่อให้เกิดพลังงานที่ล้นเหลือปั่นป่วนขึ้นมา

“คาดไม่ถึงว่านักยุทธ์แห่งโลกามนุษย์จะมียอดฝีมือแบบเจ้าปรากฏอยู่ด้วย”

หลังจากนั้นไม่นาน ร่างของเสิ่นปิงหยูก็ปรากฏขึ้นที่บริเวณห่างออกไปนับร้อยเมตร กฎอัคคีเยือกหลวมรวม เปิดปากพูดออกมาเสียงเบา “บัวเทพมหาวาล!”