บทที่ 1748

“ครืน...”

ดาราโบราณมกุฎเทพร่วงหล่น ชีวีดั้งเดิมของหลัวซิวนั้นแข็งแกร่งและทรงพลังมากเพียงใด ในกรณีของการเผาผลาญดั้งเดิม รวมพลังการโจมตีที่ทรงพลังที่สุดทั้งหมดของตนเอง ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ผู้แข็งแกร่งระดับมกุฎเทพหวาดกลัว

ผลที่ตามมาจากพลังอันน่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายออกไป ก่อตัวเป็นคลื่นกระแทกที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ชิ้นส่วนของดินที่แตกระแหงในบริเวณใกล้เคียงถูกทำลายกลายเป็นฝุ่นผง กระจายไปทั่วท้องฟ้าในทันที

“ฮ่า ฮ่า แม้ว่าเจ้าจะแข็งแกร่งอีกสิบเท่า เจ้าก็ยังไม่สามารถทำลายการป้องกันของระฆังเซียนดำทมิฬได้”

หลิวเทียนลู่ยิ้มอย่างเหี้ยมโหด เย้ยหยันด้วยสายตาที่บ้าคลั่ง และตบไปยังร่างของเสี่ยวเจียงหมิงด้วยฝ่ามือของเขา

“ไม่!…”

หลัวซิวเปล่งเสียงคำราม พื้นที่โดยรอบพังทลายและทำลายล้างภายใต้เสียงคำรามของเขาอย่างต่อเนื่อง

แม้ว่าดาราโบราณมกุฎเทพจะเป็นของขลังระดับจ้าวมหาเทพเช่นกัน แต่แตกต่างจากระฆังเซียนดำทมิฬนั้น หากจะใช้ต้องกระตุ้นพลังของดาราโบราณดวงนี้ผลการฝึกตนถึงระดับที่สูงที่สุดถึงจะพอ

ด้วยผลการฝึกตนของเทพฟ้าขั้น 4 แม้ว่าความแข็งแกร่งที่เขาแสดงออกมาจะใกล้เคียงกับมกุฎเทพที่แท้จริงอย่างไม่มีที่สิ้นสุด แต่ก็ยังเป็นไปไม่ได้ที่จะกระตุ้นพลังของดาราโบราณมกุฎเทพได้อย่างเต็มที่

อย่างไรก็ตาม ระฆังเซียนดำทมิฬของหลิวเทียนลู่นั้นมีพลังของผู้แข็งแกร่งจ้าวมหาเทพถึงหนึ่งในสาม แม้ว่าจะเป็นการโจมตีจากจ้าวมหาเทพที่แท้จริงก็สามารถต่อต้านได้ เขาจะทำลายมันด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวได้อย่างไร”

บูม!

ด้วยฝ่ามือเพียงข้างเดียว ร่างของ เสี่ยวเจียงหมิงก็ระเบิดเป็นหมอกเลือด หลัวซิวรู้สึกราวกับว่าใจของเขาถูกแทงด้วยกระบี่ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

“ไอ้สารเลว ข้าจะฆ่าแก!”

พลังของดาราโบราณมกุฎเทพระเบิดออกมาอีกครั้ง ส่งเสียงดังก้องไปทางหลิวเทียนลู่ และในเวลาเดียวกัน ตำหนักวัฏสงสารก็บินออกมาจากหว่างคิ้วของ หลัวซิว วิวัฒนาการเป็นวัฏสงสาร และห้องโถงนั่งอยู่ตรงกลางพร้อมกดลงมา

“เหอะ เหอะ เจ้าเสียใจหรือไม่? เจ้าหมดหวังหรือเปล่า ? กล้าที่จะต่อกรกับข้า นี่คือจุดจบ!” หลิวเทียนลู่หัวเราะเสียงดัง