บทที่ 1750

วัฏสงสาร ควบคุมระเบียบและกฎฟ้าดิน ในห้วงดาราที่กลายมาจากวิถียุทธ์ของหลัวซิว วัฏสงสารของเขาก็คือระเบียบ ก็คือกฎเกณฑ์

“ไม่! เป็นไปไม่ได้!”

หลิวเทียนลู่ตื่นตระหนกอย่างสมบูรณ์ เพราะแม้จะมีการป้องร่างของระฆังเซียนดำทมิฬ เขาก็ยังรู้สึกได้ถึงชีวิตของตัวเองที่กำลังชรา นี่ไม่ได้เกิดจากกฎเร่งเวลา แต่เป็นการแย่งชิงชีวิตโดยกฎความตาย

ฮึ่ม!

ระฆังเซียนดำทมิฬสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ภายใต้การโจมตีอย่างต่อเนื่องของหลัวซิว พลังที่บรรจุอยู่ในของขลังชิ้นนี้ใกล้จะหมดลงแล้ว

สวมชุดรบมกุฎเทพ โดยเปิดใช้พลังการต่อสู้ทั้งหมดอย่างเต็มที่ หลัวซิวควบคุมดาราโบราณมกุฎเทพและเงาลวงตำหนักวัฏสงสาร โจมตีอีกครั้งด้วยพลังอันแข็งแกร่ง

การโจมตีครั้งนี้ ระฆังเซียนดำทมิฬสูญเสียพลังทั้งหมดไป กระเด็นออกไปพร้อมส่งเสียงอย่างคร่ำครวญ แสงหรี่ล พลังหมดลง

หลิวเทียนลู่อ้าปาก แต่หลัวซิวไม่ให้โอกาสเขาด้วยซ้ำ วัฏสงสารด้านหลังเขาปรากฏขึ้นมากลายเป็นกระแสวนเก็บหลิวเทียนลู่เข้าไปโดยตรง

ในวัฏสงสาร ร่างของหลิวเทียนลู่ถูกทำลายทันที และความทรงจำทั้งหมดเกี่ยวกับทั้งชีวิตของเขาถูกเก็บไว้ในวัฏสงสารอย่างไร้ความลับ และถูกอ่านโดย หลัวซิว

ในความทรงจำของหลิวเทียนลู่ เขาเห็นสำนักเซียนเทียนหยุน ได้รู้ฐานะที่แท้จริงของป้าเซี่ยหานที่เขากล่าวถึง และได้รู้ข่าวคราวเกี่ยวกับสำนักไท่เสวียนคนอื่น

“ฮึ่ม!”

ความผันผวนของปริภูมิปรากฏขึ้นในระยะไกล หลัวซิวหันศีรษะไปมอง เห็นว่าหยุนไฉ่ยี่ฉีกอนัตตาแล้วหายไปด้วยความช่วยเหลือของยันต์ทะลุฟ้า

แม้ว่าสถานที่นี้จะเป็นห้วงดาราที่กลายมาโดยวิถียุทธ์ของจักรพรรดิเทพมหาวาล แต่จักรพรรดิเทพก็มรณภาพมาเป็นเวลาหลายปีเนิ่นนานแล้ว การฉีกปริภูมิที่ห้วงดารานี้ไม่ใช่เรื่องยาก

จากนั้นเขาก็มองไปอีกด้านหนึ่ง ร่างของเสิ่นปิงหยูและพรรคพวกก็สะท้อนอยู่ในรูม่านตาของเขา