บทที่ 1752

จากเบาะแสที่ตนยึดกุม ณ บัดนี้ หลัวซิวก็เชื่อมต่อเรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อก่อนหน้านี้ถึงกันอย่างรวดเร็ว

เมื่อนั้นโชคดีที่หลังจากเขาช่วยชีวิตช่าจื่อเยียนออกมาแล้ว เขาก็หาสถานที่ที่ซ่อนเร้นให้นางฝึกตนปิดขัง ไม่เคยเผยตัว ต่อมาครั้นเมื่อปรากฏในเมืองอัคคีนภาอีกครั้ง เขาก็เปลี่ยนรูปเปลี่ยนร่างใหม่แล้ว เพราะฉะนั้นถึงหลีกเลี่ยงเรื่องการเปิดเผยตัวตนไปได้

หลังจากผ่านไปพักหนึ่ง คนกลุ่มหนึ่งก็มาถึงส่วนลึกของห้วงดารานี้ ที่นี่มีดาราหนึ่งดวงที่มีพลังออร่ามากมายมหาศาลซัดสาด

ตำแหน่งที่ดาราดวงดังกล่าวอยู่คือจุดศูนย์กลางของห้วงดาราแห่งนี้ เนื่องจากตัวหยั่งรู้ของตัวหลัวซิวเองก็กลายเป็นห้วงดาราไปแล้ว เพราะฉะนั้นเขาจึงทราบว่าดาราดวงนี้น่าจะเป็นดาราที่กลายมาจากช่องจิตของจักรพรรดิเทพมหาวาล

อย่างไรก็ตามเมื่อกาลเวลาผ่านพ้นไปยาวนานอย่าวไม่รู้จบ ไม่ว่าจะเป็นหลัวซิวหรือเสิ่นปิงหยู ต่างก็ไม่สามารถเอามันออกไปจากที่นี่ได้เลย

“นั่นมันโลงศพหนึ่งใบหรือ?”

จู้เทียนหลงใช้นิ้วชี้ไปทางดาราดวงนั้น มีโลงศพขนาดใหญ่หนึ่งใบตั้งอยู่ด้านบน ดวงดาวหนึ่งดวงนั้นใหญ่โตมโหฬารมากเพียงใด? ทว่ากลับยังสามารถมองเห็นโลงศพใบนั้นได้อย่างชัดเจน เท่านี้ก็เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นแล้วว่าปริมาตรของโลงศพใบนี้ ใหญ่โตถึงขั้นที่ไม่อาจจินตนาการได้

และด้านบนของโลงศพดังกล่าวมีหอคอยหนึ่งหลัง และมีเศษชิ้นส่วนหนึ่งชิ้นกำลังเปล่งประกายระยิบระยับ

“หอคอยเทพมหาวาล เศษใจแห่งศุภร”

สำหรับความเป็นมาของสมบัติสองชิ้นนี้ ไม่ว่าจะเป็นหลัวซิวหรือเสิ่นปิงหยู ต่างก็สามารถคาดเดาได้โดยไม่ต้องสงสัย

ภายในโลงศพขนาดใหญ่นั่นต้องมีศพของจักรพรรดิเทพมหาวาลอย่างแน่นอน เนื่องจากทันทีที่มาถึงที่นี่ก็สามารถสัมผัสถึงแรงกดอัดอันมากมายมหาศาลที่ข่ม​​เก้าสวรรค์ชั้นฟ้าสิบทศภูมินั่นได้แล้ว

“ผู้เพื่อนยุทธ์เย่ หอคอยเทพมหาวาลเป็นสมบัติที่อาจารย์ปู่ทิ้งเอาไว้ เศษใจแห่งศุภรนั่นก็เป็นสมบัติล้ำค่าเช่นกัน เจ้าและข้าแบ่งกันคนละชิ้น เป็นอย่างไร?”เสิ่นปิงหยูเอ่ยปากพูด