บทที่ 1759

แน่นอนอยู่แล้วการเลือกเส้นทางนี้เป็นการแบกรับภารกิจอันหนักหน่วง เนื่องจากวัฏสงสารโบราณทลายสูญสิ้นไปยาวนานอย่างไม่รู้จบแล้ว การที่จะทำให้พลังวัฏสงสารสูงสุดปรากฏขึ้นมาอีกครั้งนั้น จึงเป็นสิ่งที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

และการคงอยู่ของตัวมรณานั้น ก็คือธาตุทิพย์ที่กำเนิดมาจากการสร้างวัฏสงสารของจ้าววัฏสงสารรุ่นแรก หากมองว่าวัฏสงสารโบราณเป็นอัญแห่งบรรลุของจ้าววัฏสงสารรุ่นแรก ชั้นนั้นก็สามารถเรียกตัวมรณาว่าเป็นญาณแห่งของขลังหรือจิตภัณฑ์ได้เช่นกัน

ลูกแก้วความเป็นตาย ตำหนักวัฏสงสาร ล้วนเป็นสิ่งที่กลายมาจากเศษชิ้นส่วนของวัฏสงสารโบราณหลังทลายสูญสิ้น และสามารถมองว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายตัวมรณาได้เช่นกัน

ในส่วนของสาเหตุที่ตัวมรณาบอกว่าศักยภาพของหลัวซิวแข็งแกร่งนั้น กลับเป็นเพราะเขาเป็นผู้ที่ฝึกคู่ในนอก

วิชาวัฏสงสารฝึกนอก สิ่งที่ฝึกคือวิถีแห่งกฎที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างกฎฟ้าดิน สรรพวิชาล้วนอยู่ในจำพวกวัฏสงสาร ซึ่งครอบคลุมทุกอย่างและไม่อาจมีสิ่งใดมาเทียบเคียงได้

และศักยภาพที่แท้จริงของหลัวซิวอยู่ที่ฝึกในตนของเขา ยิ่งกว่านั้นคือผลสำเร็จสูงกว่าวิชาวัฏสงสารฝึกนอกด้วยซ้ำ

“จ้าววัฏสงสารรุ่นแรกเคยกล่าวไว้ว่า เมื่อฝึกในตนวิญญาณจะถึงขีดสุด ซึ่งสามารถอยู่เหนือฟ้าดิน อยู่เหนือวัฏสงสาร”

“ทว่าพละกำลังของมนุษย์คนหนึ่งมีขีดจำกัด ในเมื่อเจ้าฝึกคู่ในนอกจึงถูกลิขิตไว้แล้วว่าต้องใช้เวลาอย่างมาก หากเจ้าอยากแข็งแกร่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ก็ทำได้เพียงตั้งใจเดินเส้นทางใดเส้นทางหนึ่ง มาตรแม้นว่าเป็นจ้าววัฏสงสารรุ่นแรก ก็เน้นวิชาวัฏสงสารฝึกนอกเป็นหลัก ฝึกในตนเป็นเสริม”

“หากเจ้ายึดมั่นในความคิดตนเลือกที่จะเดินเส้นทางฝึกคู่ในนอกละก็ ข้าพูดได้แค่ว่าเส้นทางนี้มันจะยากลำบากมาก ๆ ยิ่งกว่านั้นคือมีโอกาสที่เจ้าจะบรรลุฝึกนอกฟ้าดินหรือฝึกในตนไม่ถึงขีดสุดทั้งคู่”

น้อยครั้งมากที่ตัวมรณาจะพูดมากกับหลัวซิวเช่นนี้ ราวกับว่าเขาได้เข้าสู่บทบาทสมมติแล้วยังไงอย่างนั้น ใช้ตัวตนของเทพแห่งวัฏจักรชีวิตมาช่วยเหลือชี้แนะการเพ็ญตนของหลัวซิวที่เป็นผู้สืบทอดจ้าววัฏสงสารคนต่อไป